ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ, ਸੱਤ ਦਿਨ ਬੀਤ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਤਖ਼ਸ਼ਕਾ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਰਪ ਸਤ੍ਰ ਨਾਮਕ ਯਜਨ ਕੀਤਾ। ਤਖ਼ਸ਼ਕਾ ਡਰ ਕੇ ਮਹਿੰਦਰ (ਇੰਦਰ) ਦੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਮਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਉੱਥੇ, ਆਸਤੀਕਾ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਯਜਨ-ਸਥਲ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਆਸਤੀਕਾ ਨੂੰ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਸਾਰੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਰਜ਼ੂ ਕੀਤੀ, "ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਸਹੀ ਵਿਧੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।" ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਅਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਕਟੋਰੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਭੇਟ ਕੀਤੇ।" "ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਗਣੇਸ਼, ਸੂਰਜ, ਅਗਨਿ, ਵਿਣੁ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ: 'ਓਮ ਹ੍ਰੀਮ ਸ਼੍ਰੀਮ ਮਾਂ ਮਨਸਾ ਸੁਵਾਹਾ।' ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਨੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਵਿਲੱਖਣ ਪੂਜਾ-ਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ। ਉੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਵਾਜੇ ਵੀ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।" "ਇੱਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਣੁ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਕਾਰਜ ਕੀਤਾ।" ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।" "ਸਾਰੇ ਸਤੁਤੀ-ਗੁਣ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਵਰਣਨ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਨ।" "ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤ੍ਵ ਗੁਣ ਵਾਲੀ ਹੋ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ। ਹੇ ਪੁਣ੍ਯਵਾਨੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮਾਂ ਆਦਿਤੀ ਵਾਂਗ ਮਾਤਾ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਦਇਆ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੋ, ਹੇ ਭੈਣ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਮਾਫੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਮਨਸਾ ਦਿਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਜੋ ਵਿਖਿਆਤ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਡਰ ਸਦਾ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਧੰਨ ਰਿਸ਼ੀ ਜਰਤਕਾਰੂ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੋ, ਸਲਾਮੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੋ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਦੇਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਮਨਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਸੌ ਗੁਣਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਗਹਣਿਆਂ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੀ ਸੀ।" "ਉਸਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਅਕਾਸ਼-ਲੋਕ ਚਲੀ ਗਈ।" "ਜੋ ਕੋਈ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਲਈ, ਜੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸੱਪਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਛਾਉਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਸੁਰਭੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ ਸੀ।