ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਰਵਾਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੁਬੇਰ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਪੁਲਹ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਤ੍ਸਯਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਰੁਚਿ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਾਂਡਿਲਯਾ ਸੀ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਤੋਂ ਕਾਸ਼੍ਯਪ ਜਨਮਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਤੋਂ ਭਰਦ੍ਵਾਜ। ਰੁਚਿ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਾਂਡਿਲਯਾ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੰਸ਼ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਸ਼੍ਤ੍ਰੀਯਾ ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼, ਸੂਰ੍ਯਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਮਨੁਆਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰਾਨਿਆਂ ਤੋਂ ਵੈਸ਼੍ਯ ਅਤੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਵੰਸ਼ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਵਾਲ, ਨਾਈ, ਭਿੱਲ, ਮੋਦਕ ਅਤੇ ਕੁਬਾਰਾ ਆਦਿਕ ਵੀ ਜਨਮੇ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਲ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋਇਆ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਇਕ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਇਸਤਰੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੰਖ ਘੜਨਹਾਰ, ਸ਼ਿਲਪੀ ਅਤੇ ਕੁੰਭਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਧਾਗਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਚਿੱਤਰਕਾਰ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਇਸ ’ਤੇ ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਤਿੰਨ ਜਣੇ ਨੀਚਤਮ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਏ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਕਿਵੇਂ ਆਈ ਅਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਣ?” ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜਦ ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਈ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਖਿੜ ਉਠਿਆ। ਉਹ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਨਰਮ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਚੌੜੇ ਨੀਤਾਂ ਭਾਰੀ ਸਨ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਜਦ ਉਸਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੀਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਪਵਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਵਸਤ੍ਰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦਾ ਹੱਸਦਾ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਰਦ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਲਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਾਥੇ ਉੱਤੇ ਸਿੰਧੂਰ ਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਦਾ ਟਿੱਕਾ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਜੋ ਕਾਮਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਮ੍ਰਿਦੁਭਾਵਣੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਗੁਆ ਬੈਠਾ ਹਾਂ, ਇਕ ਪਲ ਰੁਕ ਜਾ। ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਤੇਰੀ ਹੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਰੰਭਾ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ। ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਤਟ ਉੱਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਜੁਆਨ ਪ੍ਰੇਮੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਉਹੀ ਅਨੰਦ ਮੰਨਿਆ। ਤੂੰ ਚਿਰ-ਯੁਵਾਨ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਜੀਵਨ ਲੰਮਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਦੇ ਜੇਤੂ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਮੌਤ ਦੀ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ। ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਤੋਂ ਰਤਨਮਾਲਾ, ਜੋ ਨਾਰੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹੈ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਕਾਮਦੇਵ ਤੋਂ ਕਾਮਸ਼ਾਸਤਰ—ਜੋ ਨਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜੋੜਾ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ, ਇਹ ਸਭ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਉਸਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਕਾਮਾਸਕਤ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਹੱਸ ਪਈ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪਰ ਮੈਂ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਇਕ ਗੱਲ ਕਹਾਂਗੀ, ਹੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਮੋਹਿਤ ਵਿਅਕਤੀ। ਮੈਂ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਗ੍ਰਿਹ ਨੂੰ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹਾਂ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਕਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਵੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ। ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਮੰਤਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਗੁਰੂ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਹੈ। ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰੂ-ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਵੀ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਮਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਵੰਸ਼, ਉਤਪੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਿਤ ਘਟਨਾਵਾਂ ਪ੍ਰਕਟ ਹੋਈਆਂ।