ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕ੍ਰੋਧਤ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਸਕਰ ਆਪ ਹੀ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਮੈਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸਤੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਮੈਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਜਾਗਰੂਕ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਉ, ਹੇ ਪੂਜਨਯ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਂਗੂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਲੋਕ ਅੱਧੀ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਕ੍ਰੋਧ ਕਰ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸੜ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ਜ ਹੋ, ਬ੍ਰਹਮ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋ।" ਸੂਰਜ ਦੇ ਇਹ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ, ਆਪਣੇ ਇਸ਼ਟ ਦੇਵ ਹਰੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਤੁਰੰਤ ਉਥੇ ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ—ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੀ ਉਪਸਥਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੱਛਤ ਦੇਵ, ਜੋ ਗੁਣਾਤੀਤ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਬੋਲਿਆ, "ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ, ਭਾਵੇਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਭਿਖਾਰੀ ਜਾਂ ਵਣਵਾਸੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਵੈਰਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ..." ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਉਸ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ। ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਹੱਥ ਲਾਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਰਭ ਧਾਰਣ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ, ਧਰਮਾਤਮਾ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਤਪਸਵੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇਗੀ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।" ਇਸਤਰੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤ, ਸੁਚੱਜੀ, ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇਵੇ, ਜੋ ਮਿੱਤਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਜਣਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਧੰਨ ਹੈ। ਜੋ ਗੁਰੂ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਗਿਆਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਚਿੰਤਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਹੋਰ ਸਭ ਗਿਆਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਵੇ ਜਾਂ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਅਸਲ ਤੱਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਹਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਨਕਲ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ (ਅਗਿਆਨ) ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਬੰਧਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਚੇਲਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਨਾ ਗੁਰੂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਸੱਚਾ ਮਿੱਤਰ। ਜੋ ਰਾਹ ਨਾ ਵਿਖਾਵੇ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਜੜ਼ ਮੁੱਲੋਂ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਮਾਫ਼ ਕਰ, ਪਿਆਰੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈਂ।" ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਲਾਗ ਵਿੱਦਿਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੱਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਝੁਕਾਅ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਰਤਕਾਰੂ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ, "ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਕਰਾਂਗੀ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਉਥੇ ਹੀ ਆ ਜਾਵੇਂਗਾ।" ਸੰਬੰਧੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੰਡ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਪਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੰਡ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਧਰਮਪਤਨੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਲਈ, ਹਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।