ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡਣ ਦੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ।" ਉਹ ਆਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜੇ ਕੋਈ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੇ ਮਾਤਾ ਹੋ, ਰਚਨਹਾਰ ਹੋ, ਅਤੇ ਪਰਿਵਰਤਨ ਵਿੱਚ ਸੰਘਾਰਕ ਵੀ ਹੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਚਾਂਦ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਜੂੜ ਤੇ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਚਾਂਦ ਨੂੰ ਰੋਗੀ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਧਵ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਚਾਂਦ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਪਾ ਕੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਖੇਡਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੂਰੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਪਤਨੀ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਅਤਿ-ਆਵਸ਼ਕ ਹੈ; ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ।" ਅੰਗੀਰਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪਰਾਸ਼ਰ। ਵਿਅਾਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਸੀ, ਸ਼ੁਕਾ ਸੀ—ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਧਨੇਸ਼ਾ ਦੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਵਚਨ ਨਹੀਂ ਹੈ।" ਹੁਣ, ਧਨੇਸ਼ਾ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਕਹੀ ਗਈ। ਸੂਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਵਿਸ਼ਰਵਾਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਤਥਿਆ ਨੇ ਧਨੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ। ਧਨੇਸ਼ਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅ捜ਪਕ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਬੇਰਾ, ਵਿਸ਼ਰਵਾਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਬਣੇ।" ਪੁਲਹ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਤਸਿਆ ਸੀ, ਰੁਚਿ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਾਂਡਿਲਿਆ। ਕਾਸ਼ਿਆਪਾ ਤੋਂ ਕਾਸ਼ਿਆਪਾ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਤੋਂ ਭਰਦਵਾਜ ਜਨਮੇ। ਸ਼ਾਂਡਿਲਿਆ, ਰੁਚਿ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਜਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ। ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੰਸ਼ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੁਖ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਚੰਦ੍ਰ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਮਨੂਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਹਨ। ਪੱਟਿਆਂ ਤੋਂ ਵੈਸ਼, ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਵੰਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਗਵਾਲ, ਨਾਈ, ਭਿਲ, ਮੋਦਕਾ, ਕੁਬੇਰਾ ਆਦਿ ਵੀ ਜਨਮੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੂਲ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋਇਆ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਮਹਿਲਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਮਾਲਾ-ਸਾਜ, ਸ਼ੰਖ-ਕਾਰ, ਸ਼ਿਲਪੀ, ਕੁੰਭਾਰ, ਧਾਗਾ-ਸਾਜ, ਚਿੱਤਰਕਾਰ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ-ਕਾਰ ਵੀ ਜਨਮੇ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਏ? ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ, ਤੇ ਕਿਉਂ?" ਸੂਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਪਥ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਤਨ-ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਨਰਮ ਤੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਵਜ਼ਨ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਉਡਾ ਦਿੱਤੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਮਰਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਉਸ ਦਾ ਮੁਸਕਾਨ ਭਰਿਆ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰਾ, ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚਾਂਦ ਨੂੰ ਵੀ ਲਜਾ ਗਿਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕ੍ਰਮ, ਵੰਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ।