ਇਹ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਇਸ ਵਿਆਖਿਆ ਨਾਲ ਕਿ ਪਤੀ ਨੂੰ "ਪਤੀ" ਇਸ ਲਈ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣਦਾ ਹੈ; "ਸਵਾਮੀ" ਇਸ ਲਈ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਤੀ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੈ। ਜੋ ਪਤੀ ਮਿਲਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ—ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ। ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਲਈ, ਪਤੀ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਲਵੇ, ਜਾਂ ਸਭ ਵ੍ਰਤ, ਮਹਾਨ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਗੁਰੂ, ਵਿਦਵਾਨ, ਦੇਵਤਾ ਆਦਿ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ—ਇਹ ਸਭ ਪਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਇੱਕ-ਸੋਲਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਗੁਰੂ, ਵਿਦਵਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਚ, ਪਤੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗੁਰੂ ਹੈ। ਤੀਨ ਸੌ ਮਿਲੀਅਨ ਗੋਪੀਆਂ ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਤੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਘਣੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲੀ ਗਈ। ਫਿਰ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ, ਦੁਸ਼ਕਰ ਯਜਨ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ—ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਯਣ ਅਤੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਲਈ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਤਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫਲ-ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅੰਗ ਨਰਮ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ। ਅੱਗ ਨਾਲ ਸ਼ੁਧ ਕੀਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋਠ, ਸੁੰਦਰ ਦੰਤ, ਅਤੇ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ। ਨਰਮ, ਹੱਸਦਾ, ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ। ਮਸ਼ਕ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਮਰ, ਚੌੜੀਆਂ ਜੰਘਾਂ, ਅਤੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਤਨ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਯਜਨ ਹੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਕ ਦਿਵਯ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਕਾਂਤ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਬਾਰ੍ਹ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਦਿਵਯ ਗਰਭ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸਤਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਦਾਤਾ। ਯਜਨ, ਫਲ, ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਹੋਮ—ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ। ਯਜਨ ਨੇ ਹੋਮ ਅਤੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ ਆਦਿ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਚਲਦੀ ਹੀ ਹੋਮ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਰਮ ਹੋਣ ਤੇ ਹੀ ਹੋਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਜੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲੰਘ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਹੋਮ ਦੋ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਰਾਤ ਲੰਘ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਹੋਮ ਦਸ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਲੰਘ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਹੋਮ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਭ ਕਰਮ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਗਰੀਬ, ਰੋਗੀ, ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਿੰਡਾਂ ਅਤੇ ਹੋਮਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਦਾਤਾ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੰਗੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਲੱਖ ਸਾਲ ਵਾਸ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਪਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ੁਧਤਾ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹੋਮ ਦੇਣ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।