ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਗੋਪਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਦਾਮਾ ਆਦਿਕ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਇੱਕਠੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਦੇਵੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਅੱਜ ਤੋਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਵੀ ਗੋਪੀ ਗੋਲੋਕਾ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਇਹੀ ਵਾਪਰੇਗਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਓਥੇ ਹੀ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਰਾਧਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਲ ਬੇਹਾਲ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰ ਉਠੀ, "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਹੇ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਓ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ।" ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਵਰਤਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦਾ ਮਾਣ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਤੀ ਹੀ ਉਸਦਾ ਸਬੰਧੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦੇਵਤਾ, ਅਤੇ ਉੱਚ ਘਰਾਣਿਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਸਦਾ ਆਸਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਦਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਮੂਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸਬੰਧੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਕਰਕੇ "ਪਤੀ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਕਰਕੇ "ਸਵਾਮੀ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਬੰਧੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸੁਖ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਿਲਾਪ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉੱਚ ਘਰਾਣਿਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ, ਪਤੀ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨਾ, ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਲੈਣੀ, ਸਾਰੇ ਵਰਤ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਅਧਿਆਪਕ, ਵਿਦਵਾਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਸੋਲਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਅਧਿਆਪਕ, ਵਿਦਵਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਵਿੱਚੋਂ, ਪਤੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗੁਰੂ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਗੋਪੀਆਂ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੋਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਰਾਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਬਣੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਓਥੇ ਹੀ ਡੂੰਘੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੱਖਿਣਾ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਈ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਅਤੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਦੇਹ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਜਨ ਲਈ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਤਕਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਹੋ ਸਕਣ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਰਗੀ ਜੋਤਿ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਅੰਗ ਨਰਮ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ। ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਹੋਠ, ਸੁੰਦਰ ਦੰਦ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੌਲੀ ਹਾਸੇ ਅਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਅਤੇ ਚੰਨਣ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਨਿਬੜੇ ਕਮਰ, ਚੌੜੀਆਂ ਜੰਗਘਾਂ ਅਤੇ ਭਰਪੂਰ ਛਾਤੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਸੋਭਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਯਜਨ ਆਪ ਹੀ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਅਲੱਗ ਥਾਂ ਤੇ ਲਿਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਦਿਵਯ ਗਰਭ ਧਾਰਿਆ। ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਸਤਕਰਮੀਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਇਨਾਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਯਜਨ, ਫਲ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹੋਮ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਸਨ। ਯਜਨ ਨੇ ਹੋਮ ਅਤੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਾਣੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹੋਮ ਦੀ ਭੇਂਟ ਦੇਣ।