ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਵਧਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਨ-ਜਨਮੀ ਧੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੰਤਰ "ਆਂ, ਸ਼੍ਰੀੰ, ਕਲੀੰ, ਸਵਧਾਦੇਵਯੈ, ਸਵਾਹਾ" ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ। ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਭजन ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਵਧਾ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਰੋਜ਼ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ "ਸਵਧਾ, ਸਵਧਾ, ਸਵਧਾ" ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼੍ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਸਵਧਾ ਦੇ ਭਜਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ "ਸਵਧਾ, ਸਵਧਾ, ਸਵਧਾ" ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸਾਂਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮਿਆਂ ਦੀ ਜਿੰਦ embodies ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਵਧਾ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਮੇਰੇ ਮਨ ਤੋਂ ਵੀ ਉਪਰ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ, ਸਦਾ-ਸਵਭਾਵ ਦੀ, ਗੁਣਵਾਨ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈ। "ਓਮ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ, ਨਮਨ, ਸਵਾਹਾ, ਸਵਧਾ, ਤੂੰ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਵੀ ਹੈਂ।" ਪਹਿਲਾਂ, ਸਵਧਾ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੋਪੀ ਸੀ, ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਸਾਥੀ। ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਉਹ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਬਾਂਹ-ਭਰਾਈ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਮਨ-ਜਨਮੀ ਧੀ ਬਣੀ। ਉਹ ਸਵਾਹਾ, ਸੁੰਦਰ ਗੋਪੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਸਾਥੀ ਸੀ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਵਸੰਤ ਦੇ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਰਹੀ। ਪਰ ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉੱਚ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗੋਪੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਸਾਥੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਈ। ਉਹ ਪਿਆਰੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਗੋਪੀਆਂ - ਸਵਧਾ, ਸਵਾਹਾ, ਅਤੇ ਦਕਸ਼ਿਣਾ - ਬਣ ਗਈਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਕਮਲ-ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸਵਧਾ ਦੇ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਭਜਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਡਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੁਣ ਮੈਂ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।" ਗੋਪੀ ਸੁਸ਼ੀਲਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹਰੇ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ, ਮੋਹਕ, ਸੁਭਾਗੀ, ਚੰਗੀ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਗੁਣਵਾਨ, ਪਤਿਵਰਤਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਮਰਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਛਾਤੀਆਂ, ਕਾਲੀ ਰੰਗਤ, ਅਤੇ ਬਰਗਦ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਰਗਾ ਆਕਾਰ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਚੰਪਕ ਦੇ ਸਫੈਦ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀ, ਲਾਲ ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਰਗੇ ਹੋਠ, ਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੀ। ਉਹ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਵਾਲੀ, ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਰਾਧਾ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਗੋਪੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਰੋਸ ਦਾ ਰੂਪ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਤੇ ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਧਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੀ, ਉਹ ਦੇਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਉਹ ਤਕਲੀਫ਼ ਵੇਖੀ, ਜਿੱਥੇ ਲੱਖਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: "ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਦੇਵੀ!