ਅਗਨੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਗਰਭ ਧਾਰਣ ਕੀਤਾ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਕ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਐਸੇ ਸੀ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ, ਤਪਸਵੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ ਆਦਿ ਸਭ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੱਪ, ਜਾਂ ਦੋਜਾਤੀ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਦਿਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਜਾਂ ਫਲ ਅਤੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਰੁੱਖ ਨਿੰਦਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੋੜੀ ਜਾਂਦੀ, ਉਹ ਅਪੂਰਨ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਯੋਗ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਦੋਜਾਤੀ ਲੋਕ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਭੀ ਅਹੂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਦੀ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਅਰਚਨਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਗਨੀ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ?" ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਹਰ ਯਜਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਸਾਲਗ੍ਰਾਮ' ਜਾਂ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੰਗ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਜਲ ਆਦਿਕ ਦੀ ਅਰਪਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ 'ਓਮ ਹ੍ਰੀੰ ਸ਼੍ਰੀੰ ਅਗਨੀਪਤਨੀ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਾਹਾ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅਰਚਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਅਗਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਅਤੇ ਗੁਣਵਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਿੱਧੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਆਪ ਸਿੱਧ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਭਯਾਨਕ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਉੱਧਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਉਸ ਦੇ ਸੋਲਾਂ ਨਾਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਪੂਰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਦੱਸਿਆ, "ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਫਲ ਵਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਜਗਤਪਤੀ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੱਤ ਸਮੂਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇਖੇ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੱਕ ਦੇ ਸਭ ਕਰਮ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ।" "ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਿੰਨ ਸੰਧਿਆ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ, ਅਤੇ ਹੋਮ ਰੋਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਅਰਪਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਅਪੂਰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਰਚ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਵਿਦਾ ਲੈ ਲਈ। ਪਿਤਰ, ਭੁੱਖੇ ਅਤੇ ਉਦਾਸ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ।" "ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨੋਂ ਇੱਕ ਧੀ ਰਚੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਗੁਣਵਾਨ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦੀ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਸੌ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਧੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ।" "ਮੰਤ੍ਰ 'ਸ੍ਵਧਾ' ਨਾਲ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿਓ।' ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ 'ਸ੍ਵਧਾ' ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ। ਪਿਤਰ, ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ—ਸਭ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 'ਸ੍ਵਧਾ' ਦੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਕਥਾ ਵੀ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਹੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਦੱਸੋ।" ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਉੱਨਤੀ ਲਈ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਹੇ ਨਾਰਦ! ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਦੀ ਤੇਰਵੀਂ, ਮਾਘਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨ ਦਾ ਮਹੱਤਵ ਹੈ।