ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਦਯਾ-ਭਰੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭਗਤਾਂ 'ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਥੋੜੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਗ ਦੇਵੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ, ਹਵਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਵੀ ਸੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੀ ਉਹ ਪੂਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" ਅੱਗ ਤੋਂ ਹੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੋਭਾ ਅਤੇ ਘਰ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਮਾਤਾ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਈ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ। ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹੋ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਮ੍ਰਿਤਯੁ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਮੁਖੀ ਹੋ।" ਸੰਤ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕਮਲ-ਮੁਖ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ 'ਪਦਮਾ' ਆਖਿਆ, ਕਮਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ। ਪਦਮਜਾ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਤਕ ਇਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਬੇਹੱਦ ਸੋਹਣੀ ਦੇਖ-ਸੁਣ, ਸਭ ਦੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਵਧੀ। ਉਸ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਰਵਜਨ ਮਾਨ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਜੀ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਨਾਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਾਗਨਜਿਤੀ ਹੋ, ਨਾਗਨਜਿਤ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਕਨਿਆ। ਹੁਣ, ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਜਲਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੋ। ਅੱਗ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਘਰ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਵਜੋਂ ਪੂਜੇਗਾ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਅੱਗ ਨੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਸੂਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਲੱਖਾਂ ਦੇਵ-ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਅੱਗ ਨੇ ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਸੰਤ, ਤਪਸਵੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਆਦਿ, ਜਿਹੜੇ ਵੀ 'ਸਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ-ਰਹਿਤ ਸੱਪ, ਜਾਂ ਵੇਦ-ਰਹਿਤ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ, ਜਾਂ ਫਲ ਤੇ ਡਾਲ-ਰਹਿਤ ਦਰਖ਼ਤ ਨਿੰਦਾ-ਯੋਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ 'ਸਵਾਹਾ' ਦੇ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਸਵਾਹਾ' ਦੀ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੱਗ ਕਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ? ਦੱਸੋ, ਪ੍ਰਭੂ।" ਨਾਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਹਰ ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਚਾਹੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਘੜਾ, 'ਸਵਾਹਾ' ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਅੰਗ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਹੈ।" ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਸਮਗਰੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, "ਓਮ ਹ੍ਰੀੰ ਸ਼੍ਰੀੰ ਅੱਗ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ" ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰੋ। ਅੱਗ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਗੁਣਵਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਪੂਰਨਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਪੂਰਨ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜਨਮ-ਚਕਰ ਤੋਂ ਉਧਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸੋਲਾਂ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਅੰਗ-ਭਾਗ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਭ ਕੰਮ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।