ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਇੱਕ ਲੱਖ ਜਾਪ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਮਾਇਆ, ਅਤੇ ਕਾਮਵਾਣੀ — ਜੋ ਕਿ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ — ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ। “ਸ਼੍ਰੀੰ, ਹ੍ਰੀੰ, ਕਲੀੰ, ਐੰ, ਸਵਾਹਾ,” ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਲਈ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਦਕਸ਼ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਮਨੁ ਸਾਵਰਨੀ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੁਆਰਾ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਮੰਗਲ ਸਾਤ-ਦਵੀਪ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਗਿਆ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਇਹ ਰਾਜੇ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁਕੇ ਸਨ। ਉਹ ਰਾਜੇ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਰਤਨ-ਸਜੀਤ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇਵੀ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਕਰੋੜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਸੂ ਆ ਗਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵੈਦਿਕ ਸਤੁਤੀ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਸਰਵਤੱਤਵ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਦਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਸਭ ਸੰਪੱਦਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਸੰਪੱਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।” ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਗ੍ਰਿਹਣੀ-ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਅਦਿਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਕਮਲਾ, ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਧਰਤੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੱਤ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੋ, ਅਤੇ ਹਰ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੋ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਰਿਸ਼ਤੇ-ਰਹਿਤ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੋ, ਉਹ ਸਭ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਨੌਣਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ। ਜੇ ਨੌਣਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਵਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕਿਰਪਾ ਵਾਲੀ ਹੋ; ਅੰਬਿਕਾ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ। ਜਦ ਤਕ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਰਿਸ਼ਤੇ-ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਭਿਖਾਰੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਰਾਜ, ਧਨ, ਤਾਕਤ ਦਿਓ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੇਵੀ। ਮੈਨੂੰ ਇੱਛਾ, ਗਿਆਨ, ਭੋਗ ਦਿਓ, ਹਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵਾਲੀ। ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਧਿਕਾਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਚਮਕ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਿੰਦਰ (ਇੰਦਰ), ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ੰਕਰ, ਸ਼ੇਸ਼, ਧਰਮ, ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ — ਸਭ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਦੇਵਤਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਨਾਰਦ ਜੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਇਸ਼ਾਨਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਤੁਤੀ ਦਿਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਪੜ੍ਹੇ, ਉਹ ਵੀ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਖਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਤੁਤੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ, ਸਯਮ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਪੜ੍ਹੇ, ਉਹ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਸਾਰੀ ਪੂਜਾ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” ਉਹੀ ਫੁੱਲ ਗਜੇਂਦਰ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਗਣਪਤੀ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਸ਼ਨੀ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ...