ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਟਾ ਮੰਦਰ ਉੱਤੇ ਸਜਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ "ਚੰਦਰਸ਼ੇਖਰ" ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਏ। ਦੱਖ ਦੇਰੀਆਂ ਨੇ ਜਦ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੀਟਦੀਆਂ। ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੇ ਧਰਮੀ ਪਤੀ ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।" ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, "ਜਿਵੇਂ ਅੱਖ ਖੁੱਲੀ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਜਗਤ ਅੰਧਕਾਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਔਰਤ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਉਸਦਾ ਜੀਵਨ, ਧਨ ਤੇ ਧਰਮ ਹੈ। ਔਰਤ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਨਾਰਾਇਣ ਹੈ, ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਨਿਭਾਉਣਾ ਹੀ ਉਸਦਾ ਸਦਾ-ਕਾਲ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਸਾਰੇ ਯੱਗਾਂ 'ਚ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ 'ਚ ਪੁੱਤਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਔਰਤ ਮਾੜੇ ਕੁਲ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਪਤੀ ਚਾਹੇ ਪਾਪੀ, ਬੀਮਾਰ, ਗਰੀਬ, ਨੀਚ ਜਾਂ ਗੁਣਹੀਨ ਹੋਵੇ, ਜੇਕਰ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦੀ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਕੀੜਿਆਂ ਤੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਖਾਧੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਗਿੱਧ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਸੂਰ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ, ਜੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮ ਚੰਗੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, "ਸਾਡੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਪਤੀ ਸਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮਿਲਣ, ਇਹ ਵਰਦਾਨ ਸਾਨੂੰ ਦਿਓ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਦੱਖ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਗਏ। ਦੱਖ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦਇਆਲੁ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਜਵਾਈ, ਚੰਦਰਮਾ, ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਤਾਂ..." ਦੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਦਇਆਲੁ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਹੈ, ਛੱਡਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਦੱਖ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸੀ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਉਜਾਗਰ ਹੋਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਦੱਖ; ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ ਤਪੱਸਵੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੋ। ਦੱਖ ਕ੍ਰੋਧੀ, ਦੁਰਲੰਘਣਯੋਗ, ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ।" ਨਾਰਾਇਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਹੱਸ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੇ ਯੋਗ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਨੂੰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੀ ਮਾਂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ, ਤੇ ਰੂਪਾਂਤਰ ਵਿਚ ਸੰਹਾਰਕ ਵੀ ਹੋ।" ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਚੰਦਰਮਾ ਜੋ ਹੁਣ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਸੀਸ ਉੱਤੇ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ ਕਸ਼ਟ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੱਖ ਨੇ ਮਾਧਵ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਚੰਦਰਮਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।