ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਦੱਖਣਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ—ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਭਰਣੀ, ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ, ਰੋਹਿਣੀ, ਪੁਸ਼ਿਆ, ਆਸ਼ਲੇਸ਼ਾ, ਮਘਾ, ਪੂਰਵਾਫਲਗੁਨੀ, ਉੱਤਰਾਫਲਗੁਨੀ, ਜੇਸ਼ਠਾ, ਮੂਲਾ, ਪੂਰਵਾਸ਼ਾੜਾ, ਉੱਤਰਾ, ਪੂਰਵਭਾਦ੍ਰਪਦਾ, ਉੱਤਰਭਾਦ੍ਰਪਦਾ ਅਤੇ ਰੇਵਤੀ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੱਖਣਾ ਕੋਲ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਪਰ ਦੱਖਣਾ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ—ਮੰਤ੍ਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪਿਆ। ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਤਪਦਿਕ ਰੋਗ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਉਹ ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬੇਹੱਦ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਬਚਾਅ ਲਈ ਸ਼ਰਨ ਲੱਭੀ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਪਦਿਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ “ਚੰਦਰਸ਼ੇਖਰ” ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਦੱਖਣ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਈਆਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, “ਪਿਤਾ ਜੀ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡਾ ਧਰਮੀ ਪਤੀ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਖ ਖੁੱਲੀ ਹੋਣ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਹਨੇਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਡੀ ਜੀਵਨ-ਰਾਹੀ ਸਿਰਫ ਪਤੀ ਹੀ ਹੈ। ਪਤੀ ਹੀ ਸਾਡੀ ਜਿੰਦ ਹੈ, ਪਤੀ ਹੀ ਸਾਡਾ ਧਨ ਹੈ। ਸਾਡਾ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪਤੀ ਹੀ ਨਾਰਾਇਣ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਸਾਡਾ ਅਟੂਟ ਕਰਤੱਵ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ, ਸਭ ਯੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਦੇਣਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਉਪਵਾਸ, ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਇਸਤਰੀ ਮਾੜੀ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਤੀ ਜੇਹਾ ਵੀ ਹੋਵੇ—ਪਾਪੀ, ਬਿਮਾਰ, ਮਾੜਾ, ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਗੁਣਹੀਨ—even if he has virtues or not—ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਕੀੜਿਆਂ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਖਾਧੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਗਿਧ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਸੂਰ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਹਿਲਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਜੀ, ਸਾਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਪਿਆਰਾ ਪਤੀ ਮਿਲੇ, ਇਹੀ ਵਾਰ ਦਿਓ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਦੱਖਣਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਧੀਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਅੱਗੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਮੇਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਲਈ ਪਤੀ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਜਵਾਈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ…” ਦੱਖਣਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਇਆਲੁ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹੈ।” ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੱਖਣਾ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਓਸ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਇੱਕ ਬੁੱਢੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉੱਪਰ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਉਜਿਆਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਦੱਖਣਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ। ਤੂੰ ਤਪੱਸਵੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੈਂ। ਦੱਖਣਾ ਕ੍ਰੋਧੀ, ਰੋਕਣ ਔਖਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।" ਨਾਰਾਇਣ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਹੱਸ ਪਏ।