ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਹੌਲੇ ਹੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਰਵਾਸਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਦਾ ਬੀਜ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੀ ਪੀੜਾ ਅਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਕੋਪਲਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਦਾਨ, ਤਪस्या ਜਾਂ ਵਰਤ—even ਉਪਵਾਸ—ਦ्वਾਰਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੱਟ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਸਤੋਗੁਣੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਹੋਵੇ। ਇਹੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਉਧਾਰ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤਮ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਐਸੇ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਸਿਮਰਨ, ਉਸਦੀ ਸਤੁਤੀ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਪਾਨ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਮੈਨੂੰ ਮ੍ਰਿਤਿਊ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਮਿੱਤਰ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਲਤ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਨਾਮ ਸਦਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੰਗਲਕਾਰਕ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ, ਸਮਾਂ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੌਤ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਰੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੀਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਜੇ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੀ ਮਧੁਪਾਰਕ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ—ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰ, ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਸਰ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਗਲਤਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਇਕ ਤਿਨਕੇ ਤੱਕ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਝੂਠਾ ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਤੀਬਰ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਪਰਮ ਮੁਕਤੀ ਦਾਤਾ ਹੈ। ਯੋਗੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਅਤੇ ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਸਿਰਫ ਇਸ ਦੇ ਸੁਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਰੋਗ, ਪਾਪ ਅਤੇ ਡਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ, ਭਾਗ ਦੇ ਜੇਲ਼ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਕਰਮ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੋਲੋਕ ਪੰਥ ਦੀ ਸੀੜ੍ਹੀ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਦਾ ਸਰ ਹੈ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਉਪਯੋਗੀ ਹੈ। ਦਾਨ, ਤੀਰਥ ਸਨਾਨ, ਯਜਨ ਆਦਿ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪੁਰੰਦਰ, ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਲੱਖ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸੌ, ਅਤੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੁਟੁੰਬ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ। ਭਰਾ, ਪਤਨੀ, ਚੇਲਾ, ਨੌਕਰ, ਆਪਣਾ ਆਪ, ਯਾਤਰੀ ਸਾਥੀ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤਿ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਿਨਾ ਦਿੱਖਿਆ ਦੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਣਗਿਣਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੱਤ ਜਨਮ ਤੱਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਜਨਮ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਵਾਘਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਅਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ਕਾ ਦੁರ್ಗਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।