ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯਮ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿਸੇ ਪਾਪ ਜਾਂ ਪੁੰਨ ਦੇ ਘੱਟ ਜਾਂ ਵੱਧ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਕੀ ਅੰਤਰ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਓ।” ਯਮ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਧਰਮਵਤੀ, ਘੱਟ-ਵੱਧ ਜਾਂ ਅਤਿ ਅਧਿਕਤਾ ਦਾ ਮਾਪ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਵਿਦਿਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨਤਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?” ਯਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਉੱਚੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਮਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਨਾਲੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਂ ਨਾਲੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਮਾਨਿਆ ਗਿਆ। ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਗੁਰੂ-ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਦਰ ਦੇਣਯੋਗ ਮੰਨੋ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਰਗੀ ਮੰਨੀ ਗਈ। ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਗੰਗਾ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਆਸ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹਨ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਆਮ ਹੱਤਿਆ ਨਾਲੋਂ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ। ਇਹ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਫਰਕ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਹੈ।” ਯਮ ਨੇ ਅੱਗੇ ਦੱਸਿਆ, “ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਹੀ ਪਤਨੀ ਸਭ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਹੁਣ, ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੋ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋ ਬ੍ਰਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ੂਦਰ ਨਾਰੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਚੰਡਾਲ ਦੀ ਪਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਦਾ ਭੋਜਨ ਮਲ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿਤ੍ਰ-ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮੂਤ੍ਰ ਵਰਗੀ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਪੁੰਨ ਉਸ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਪੂਜਾ, ਸੰਜਾ, ਜਾਂ ਤਪ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਯਮ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ, “ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਲਵੇ, ਮਲ ਖਾਏ ਜਾਂ ਚੰਡਾਲ-ਪਤਨੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੂਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸਹੋ-ਪਤਨੀ ਦੀ ਮਾਂ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਮਾਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਵਿਦਿਆਰਥਣ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਭੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਜਾਂ ਵੱਧ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਛੂਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਘੋਰ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” ਯਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਧਿਆ-ਵੰਦਨ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਰਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹੋਵੇ, ਸ਼ੈਵ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਾਕਤ ਹੋਵੇ, ਸੌਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਣਪਤਯ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਜਿਥੇ ਨਦੀ ਦਾ ਵਹਾਉ ਚਾਰ ਮੁੱਠ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਖੇਤਰ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਹਰੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਭਾਸਕਰ ਦਾ ਖੇਤਰ, ਪ੍ਰਭਾਸ, ਰਾਸ ਮੰਡਲ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਵੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਨਿੰਦਿਤ ਹੈ।” ਯਮ ਨੇ ਅੱਗੇ ਦੱਸਿਆ, “ਸ਼ੂਦਰ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਹੈ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਸੋਈਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਡਾਲ-ਪਤਨੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ, ਹੋਰ ਭੀ ਭਿਆਨਕ ਪਤਨ ਹਨ, ਜੋ ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੱਸਾਂਗਾ।” ਫਿਰ ਯਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਨੇਕ ਕੰਮ ਸਵਰਗ ਦਾ ਬੀਜ ਹਨ, ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਕਰਮ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਵੈਭੀਚਾਰੀ ਨਾਰੀ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕੋਈ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਨਾਰੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੋ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੂਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮਰਾਜ ਯਮ ਨੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਪਾਪ-ਪੁੰਨ, ਉਚ-ਨੀਚ, ਅਤੇ ਵਿਭਿੰਨ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ, ਅਤੇ ਆਦਰ, ਸੰਯਮ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਦਰਸਾਈ।