ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹ्मਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦੁਰਾਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਬਰਛੇ ਦੇ ਜਖ਼ਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਹੜਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਕਾਂਸ ਜਾਂ ਹੋਰ ਧਾਤੂ ਦੇ ਬਰਤਨ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਘੋੜਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੇ ਖਾਣੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਾਈ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਲਮ ਨਾਲ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਕਮਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਯਮਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਬੱਕਰੀ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਕਾਲਾ ਸੱਪ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੇਹੜਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਅਨਾਜ, ਫਸਲ ਜਾਂ ਪਾਨ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੰਘ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਵਸਤੂ ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ ਉਸ ਲਈ ਚੱਕਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਤੇਲ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਠੱਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਟੇਢ਼ਾ ਅਤੇ ਅੰਗ-ਹੀਣ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲੇਟ ਕੇ ਕਛੂਏ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕਛੂਆ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਸੂਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੇਹੜਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਘੀ, ਤੇਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਐਸੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੇਲ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸੁਗੰਧੀ ਤੇਲ, ਆਂਵਲਾ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਵਸਤੂ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਦੇ ਗੰਦੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੰਦੀ ਵਾਸਨਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਗੰਦੀ ਵਾਸਨਾ ਵਾਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਕਸਤੂਰੀ ਮਿਰਗ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ, ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਜਾਂ ਹਿੰਸਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਪਦੇ ਸੂਲੇ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਭੋਗ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਰਹਿਤ, ਗਰੀਬ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਰੂੜ ਹੋ ਕੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਲਵਾਰ-ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਾਪੀ ਅੰਗ-ਹੀਣ, ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਚੰਡਾਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸੂਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਬਾਘ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਭੇੜੀਆ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭਟਕਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਬਰਛਾ-ਧਾਰੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੇਹੜਾ ਕੋਈ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚੁਪ-ਚਾਪ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਈ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਸੂਈਆਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਵਿਦ੍ਯੁਤ-ਕੀੜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਖ-ਕੀੜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਘਰੇਲੂ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਗਾਂ-ਢਾਂਡ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੁਰਾਣਕਥਾ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਨਮ ਅਤੇ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਨਿਆਂ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।