ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਇਕ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਨਾਸ਼ਵੰਤ, ਅਸਾਰ, ਝੂਠਾ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਣ। ਜਿਵੇਂ ਮੱਛੀ ਲਈ ਵੰਨ੍ਹੀ ਤੇ ਲੱਗਿਆ ਮਾਸ ਸੁਆਦ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਖੀਰਕਾਰ ਉਸ ਦੀ ਫੜੀ ਜਾਣ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰਕ ਆਨੰਦ ਵੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਇਕ ਚੰਚਲ ਹਿਰਣ ਬਣੇਂਗਾ, ਜੋ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਰਹੇਗਾ, ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਕਾਮੀ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਤੂੰ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਕਰਸ਼ਕ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਤੈਨੂੰ ਕਾਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲੱਗਾ ਰਹੇਂਗਾ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਸੁਰੀਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ, ਗਾਇਨ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਤੂੰ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਗੁਣਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਇਕਾਂਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦਿਵਯ ਸੁਖ ਭੋਗੇਂਗਾ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰੇਂਗਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਪੁਰਾਤਨ ਦਿਵਯ ਗਿਆਨ ਮੁੜ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅੱਗੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਹਾਏ! ਤਪਸਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਗਲਤ ਰਾਹ ਚੱਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਮਝਦਾਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇ। ਮੇਰੀ ਜਨਮ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਹੋਣ, ਪਰ ਉਹ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮ-ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੋਣ। ਜੇਕਰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਲਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਤਾਂ ਚਾਹੇ ਸੂਰਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਨਮ ਲਵੇ, ਪਰ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਤੇ ਹਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲਵੇ। ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਮਧੁਰ ਭਗਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਜੀ, ਵੱਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਵੀ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਇਕ ਮੰਤਰ ਦੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਿਰਫ ਮੰਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਚੇਲੇ, ਨੌਕਰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗੁਰੂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲਤ ਰਾਹ ਦੱਸੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਗੁਰੂ, ਪਿਤਾ, ਮਾਲਕ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਹੈ? ਹੇ ਚਤੁਰਮੁਖ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਬਿਨਾ ਦੋਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਨੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਸਮੇਤ ਕਵਚ, ਸਤੋਤ੍ਰ ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਕਲਪਾਂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਦੇ ਅਯੋਗ ਹੋ ਜਾਓ। ਹੁਣ ਤੁਹਾਡਾ ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅੱਗੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ ਉਪਬਰਨ ਗੰਧਰਵ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਮੁੜ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬਣ ਗਏ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚੀ, ਪਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਨਹੀਂ। ਮਰੀਚੀ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਕਸ਼੍ਯਪ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾ ਪਤਿ ਹਨ, ਜਨਮੇ। ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਗੌਤਮ ਜਨਮੇ। ਮਨੁ ਅਤੇ ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਪ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਉਤਤਾਨਪਾਦ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਮਨੁ ਨੇ ਆਕੂਤੀ ਨੂੰ ਰੁਚਿ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੂਤੀ ਨੂੰ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਸੂਤੀ ਤੋਂ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ, ਸੱਠ ਧੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ, ਸਤੀ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਤੇਰਾਂ ਧੀਆਂ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਲੀਲਾ ਚਲਦੀ ਰਹੀ।