ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤਪਸਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੀਨ ਅਤੇ ਕਰਕਟ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੂਰਜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤਪਦਾ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤੱਕ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਚੰਦਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦੁਜਜਾਤੀ (ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ) ਨੂੰ ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜਨਮ ਅਸ਼ਟਮੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਹਾਂ ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਬਿਲਵ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਚੇਤ ਜਾਂ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਹੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਨਵਮੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਰਾਮ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਮਹਾ ਸ਼ਰਦੀਆ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭੋਜਨ, ਦਾਨ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਲੱਕੜੀ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੋਤੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਖ-ਸਮਪੱਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪੂਰੇ ਪੱਖ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਮੂਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਰਾਧਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਅਹਿਸਤਾ-ਅਹਿਸਤਾ, ਪੱਕੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਹਰੀ ਮੰਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ੁਕਲ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਭਾਰਤ ਆ ਕੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਹਰੀ ਭਗਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਚੌਦਸ ਨੂੰ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਮਹਾਨ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੰਚਮੀ ਨੂੰ ਜੋ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਤੱਕ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਾਂ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਦੁੱਗਣੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਗਾਂ, ਪੁੱਤਰ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਧਨਵੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਭਾਰਤ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਦਾ ਜਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਹੀ ਮਹਾਨ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।