ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉਸਨੂੰ ਇਕ ਕਰੋੜ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਕਦੇ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਭੀ ਮਨੁੱਖ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਭਗਤ ਵਧੂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੱਤਾਂ ਦਵੀਪਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਣਵ ਜਨ, ਜਿੰਦੇ ਜੀ, ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਦੇ ਪਤਨ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧਗਣ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਕ ਦਿਨ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਹਰੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਨੂੰ ਘੀ ਦਾ ਦੀਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਰਤਦਾ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਪਸਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਮੀਨ ਤੋਂ ਕਰਕਟ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਤੀਬਰ ਤਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤੱਕ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰਿ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦੁਜਜਾਤੀ ਨੂੰ ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਅਸ਼ਟਮੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤੱਕ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਥੇ ਹੀ ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਬਿਲਵ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਚੈਤ੍ਰ ਜਾਂ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੀ ਇਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਨਵਮੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਰਾਮ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਮਹਾ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭੋਜਨ, ਦਾਨ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੀ ਅਵਧੀ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਅਟੱਲ ਲੱਖਮੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਧੂ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਭਾਰਤ ਦੇ ਕਿਸੇ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਇਕ ਪੱਖ ਲਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ, ਦਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਜਾਂ ਉਤਸਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉੱਚੇ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸ਼ਿਵ ਜਾਂ ਰਾਮ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।