ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਸੌ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤੱਕ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵੀ ਸੌ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਪਿੰਡ, ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਸਮੇਤ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਾ ਪਿੰਡ, ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਪੰਜ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ਹਾਲ, ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਭਾਰਤ ਦੀ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਮੁੜ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉਸਨੂੰ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੌ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਪੂਰਾ ਦੇਸ਼ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੌਂਡ, ਟੈਂਕ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਭਗਤ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੱਤ ਮਹਾਂਦੀਪਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ‘ਤੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਨਵ, ਜਦੋਂ ਜੀਵਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਦੇ ਪਤਨ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ, ਸਿਧ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਨਮ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਨੂੰ ਘੀ ਦਾ ਦੀਵਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਨਮ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਉਗਣ ਵੇਲੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਨਮ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਉਗਣ ਵੇਲੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਨਮ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੰਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵੈਕੁੰਠ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਮੁੜ ਆਉਣ ਦੀ ਕੋਈ ਵਾਪਸੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੋਜ਼ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਨਮ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਤਪਸਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੀਨ ਅਤੇ ਕਰਕਟ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸੂਰਜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤਪਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਕਾਲ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਨਮ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਭੁਣੇ ਹੋਏ ਦਾਣੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜਨਮ ਅਸ਼ਟਮੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਕਾਲ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਰਤ ਦੀ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਹੀ ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਬਿਲਵਾ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਅਰਪਣੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਨਮ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।