ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਦਰ ਪਿਆਰੀ, ਸਜੀ-ਸਵਰੀ ਹੋਈ, ਆਨੰਦਯੋਗ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਕਪੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਸਤੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਚੰਦਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਗੰਧਰਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਉਸਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਪਿਆਰੀ ਮਿਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਫਲਦਾਰ ਦਰੱਖਤ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜਨਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਿਰਫ਼ ਫਲ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਜਾਂ ਅਨੇਕ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ ਦੇ ਬਿਨਾਂ, ਉਹ ਮਨੁਵੰਤਰੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਫਸਲਾਂ ਵਾਲੀ ਉਪਜਾਊ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸੌ ਮਨੁਵੰਤਰੀਆਂ ਤੱਕ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉਸਨੂੰ ਸੌ ਉੱਤਮ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰੀ ਵਸਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਾਲਾ ਪਿੰਡ ਦੋਜਾਤੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਪਿੰਡ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪੰਜ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਅਤੇ ਵਸਤੀ ਵਾਲਾ ਬੜਾ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਭਾਰਤ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸ ਮਿਲੀਅਨ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਪੂਰਾ ਦੇਸ਼, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਲਾਬ, ਸਰੋਵਰ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹੋਣ, ਦੋਜਾਤੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਭਗਤ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੱਤ ਮਹਾਦਵੀਪਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ‘ਤੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਨਵ, ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਦੇ ਪਤਨ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਪਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਨੂੰ ਘੀ ਦਾ ਦੀਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸਵੇਰੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ-ਮੰਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵੈਕੁੰਠ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।