ਇਸ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਦੇਵਤਾ ਯਮ ਅਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰੇ ਵਿੱਚ, ਯਮ ਜੀ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਕਰਮ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਬਾਰੇ ਸਮਝਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਚਾਰੇ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ—ਉਹ ਸਦਾ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਲਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਯਮ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਤੀ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਇੱਛਾ-ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਯਮ ਜੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਵੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ, ਚਾਂਦੀ, ਪਤਨੀ, ਕਪੜੇ, ਅਨਾਜ, ਫਲ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਸੋਨਾ, ਗਾਂ, ਤਾਮਾ ਆਦਿ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਚੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਵਾਫ਼ਰ ਅਨਾਜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਸੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਘਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਘਰ ਦੇ ਧੂੜ ਦੇ ਕਣ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇਵੀ ਜਾਂ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਘਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮਹਲ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਨ-ਹਿਤ ਕਾਰਜ (ਜਿਵੇਂ ਪਬਲਿਕ ਕੰਸਟਰਕਸ਼ਨ) ਦਾ ਫਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪੋਖਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਗੁਣਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੋਖਰ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਪੋਖਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੋਖਰ ਬਣਾਉਣ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਹਟਾਉਣ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਪੀਪਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਨੀਂਹ ਪੱਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਬਾਗੀਚੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੇ ਮੰਦਰ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਹਰੀ ਲਈ ਝੂਲੇ ਵਾਲਾ ਮੰਦਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਰਾਜ-ਮਾਰਗ ਅਤੇ ਮਹਲਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਲੋਕ ਜਨਤ ਦੇ ਸੁਖ-ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ, ਜਨਤ ਦੇ ਸੁਖ-ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਧੀਆ ਅਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਸ਼ਤਰੀ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ ਵੀ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਕਲਪਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੂਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਯਮ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੋਈ ਕਰਮ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਅਜੇ ਤਜਰਬਾ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਜਰੂਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਯਮ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ?" ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, "ਮੈਨੂੰ ਨੇਕ ਮਨੁੱਖਾਂ ਬਾਰੇ ਵਧੇਰੇ ਸਮਝਾਓ।" ਯਮ ਜੀ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਅੰਨ ਅਤੇ ਵਰਖਾ ਦੀ ਮਾਪ ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ, ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ, ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਅੰਨ ਦੇ ਦਾਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਸਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੁਵਿ-ਦੁਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਤੇ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਸੌ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਮ ਜੀ ਨੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਧਰਮ, ਦਾਨ, ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਅਸਲੀ ਮਹੱਤਵ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ।