ਜੋ ਭਗਤ ਨਾਰਾਇਣ, ਚਤੁਰਭੁਜ ਪਰਮੇਸ਼्वर ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੈષ્ણਵ—ਜੇਕਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਇੱਛਾਵਾਂ ਹੋਣ—ਫਿਰ ਵੀ ਵੈਕੁੰਠ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਵੈષ્ણਵ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੈષ્ણਵਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ (ਦ੍ਵਿਜ) ਹਨ, ਜੋ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਭਾਰਤ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਵਿਚ ਅਡਿੱਠ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੇਹੜੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਦੇ ਨਿਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਜੋ ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਂ ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਾਂ ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਸਦਾ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਵਿਚ ਅਡਿੱਠ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਉੱਚੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉੱਚ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਵੈષ્ણਵ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਜਿਹੜੇ ਗਾਂ, ਚਾਂਦੀ, ਪਤਨੀਆਂ, ਕਪੜੇ, ਅਨਾਜ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁਸ੍ਯੰਤਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਸੋਨਾ, ਗਾਂ, ਤਾਮਾ ਆਦਿ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਉੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਅਨਾਜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਉੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਘਰ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਿੰਨੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀਆਂ ਰੇਤਾਂ ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦੇਵੀ ਜਾਂ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਘਰ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਲ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਨਹਿਤ ਲਈ ਸਰਵਜਨਕ ਇਮਾਰਤ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਸੋ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤਲਾਬ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਦੀ ਜਾਂ ਜਲਾਸ਼ੇ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਸੌ ਗੁਣਾ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਮਾਪ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਸ ਤਲਾਬਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਫਲ ਤਲਾਬ ਬਣਾਉਣ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਹਟਾਉਣ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੀਪਲ ਦਾ ਪੌਧਾ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨੀਂਹ ਪੱਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਬਾਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਜੇ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋਵੇ—ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਹਰੀ ਲਈ ਝੂਲੇ ਵਾਲਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਰਾਜਮਾਰਗ ਤੇ ਮਹਲਾਂ ਵਾਲੀ ਸੜਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਲੋਕ ਸੁੱਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੁਰਗ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਉੱਚ ਲੋਕ, ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਰਤ ਦਾ ਪੁੰਨਾਤਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁਰਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਸੁੱਖ ਭੋਗ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਾਪਸ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇ enven ਇੱਕ ਸ਼ਤ੍ਰੀ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ ਵੀ, ਸੌ ਕਰੋੜ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।