ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਯਮਰਾਜ ਕੋਲ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੌਣ ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਕਿਸ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਥੇ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੇ ਇਹ ਸਵਾਲ ਕੀਤੇ, ਤਾਂ ਯਮਰਾਜ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗਿਆ। ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਗਿਆਨ ਜੋ ਪੁਰਾਤਨ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਯੋਗੀਆਂ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦਾ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਜੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭਵਾਨੀ, ਭਵ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਤੇ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਮ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਤੇ, ਅਤੇ ਸਤ ਰੂਪਾ ਮਨੁ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਦਿਤੀ ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਹਲਿਆ ਗੌਤਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਤੀ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ੍ਵਾਹਾ ਅੱਗ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਰੁਣਾਨੀ ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਯਜਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ—ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਰਹੁ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੰਗ ਲੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਰ ਪੂਰੇ ਕਰਾਂਗਾ।" ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇਹੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ, ਮੇਰੇ ਸਸੁਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ।" ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਆਦਿ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਉੱਚਤਮ ਫਲ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੀ ਉਮਰ ਲੰਮੀ ਜਾਂ ਛੋਟੀ, ਸੁਖੀ ਜਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋਣਾ, ਇਹ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਫਲਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲਾਭ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਚੀਜ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਦੁਲਭ ਅਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਰਣਨ ਆਇਆ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਣਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਣਵ ਦੁਜਾਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਇੱਥੇ ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਇੱਛਾਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਿਰਿਛਾ ਹੋਵੇ—ਜੇਕਰ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਉਪਰੰਤ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ, ਜਾਂ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਭਗਤ, ਜੇਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇੱਛਾਵਾਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਵੀ ਨਿਰਿਛਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਜਨਮਾਂ ਜਨਮਾਂ ਤਕ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਦੁਜਾਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਂ ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਨਿਰਿਛਾ ਦੁਜਾਤੀ ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ ਪਰ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਦਾ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬੜੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਈ।