ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਕੁਝ ਗੰਭੀਰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਰੱਖੇ। ਉਹ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, "ਧਰਮੀ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਵੇਂ ਜੜੋਂ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਕਰਮ ਦਾ ਬੀਜ-ਸਰੂਪ ਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਕੌਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਫਲ ਕੌਣ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੌਣ ਉਸ ਤੋਂ ਅਛੂਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ? ਗਿਆਨ, ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਕੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ-ਤੱਤਵ ਕੌਣ ਹਨ? ਭੋਗਤਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਭੋਗ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਭੋਗ ਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕੀ ਹੈ?" ਯਮ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਕਰਮ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਬਿਨਾਂ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਮੰਨ-ਮੋਹ ਦੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਪਸ਼ਟ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੁਕਤੀ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰੀ-ਭਗਤੀ ਰੂਪ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇਛਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਰਮ ਇੱਕ ਬੀਜ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਹੀ ਜੀਵਨ ਚੱਕਰ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।" "ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਆਤਮਾ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਹੀ ਪਰਛਾਈ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹੀ ਜੀਵ ਹੈ। ਪੰਜ ਤੱਤ—ਪृथਵੀ, ਵਾਯੁ, ਆਕਾਸ਼, ਜਲ ਅਤੇ ਅੱਗ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਦੇ ਅੰਗ ਹਨ। embodied self ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਤਾ, ਭੋਗਤਾ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਭੋਗ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ, ਜੋ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚ ਅਤੇ ਝੂਠ ਵਿਚ ਫਰਕ ਕਰਨ ਦਾ ਬੀਜ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆ ਸਕੇ, ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕੇ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ, ਉਹ ਮਨ ਹੈ।" "ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਮੁੱਖ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਵੀ ਮਨ ਹੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ, ਵਾਯੁ, ਧਰਤੀ, ਬੋਲੀ ਆਦਿ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਰਗੁਣ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਹੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਫਿਰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਪੁੱਛ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ। ਆਤਮਾ ਕਿਸ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਹੜਾ ਕਰਮ ਜਾਂ ਕਾਰਨ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਹੜੇ ਨਾਲ ਹਰੀ-ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਜਾਂ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ? ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਕੋਈ ਅੰਗਹੀਣ, ਅੰਨ੍ਹਾ ਜਾਂ ਬੈਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਕੋਈ ਪਾਗਲ, ਬਹੁਤ ਲਾਲਚੀ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਘਾਤਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਤਪਸਵੀ ਬਣਦਾ ਹੈ? ਗੋਲੋਕਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਕਿਵੇਂ ਹੈ? ਕੌਣ ਕਿਹੜੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਮਝਾਓ।" ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜਦੋਂ ਯਮ ਨੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਬਾਰੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ।" ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਯੋਗੀਆਂ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਹੈ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ, ਤੂੰ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦਾ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼੍ਰੀ, ਸ਼੍ਰੀਪਤੀ ਦੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਭਵਾਨੀ, ਭਵ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ; ਧਰਮ, ਆਪਣੇ ਚੇਤ ਵਿੱਚ; ਸ਼ਤਰੂਪਾ, ਮਨੂ ਨਾਲ; ਅਦਿਤੀ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਨਾਲ; ਅਹਲਿਆ, ਗੌਤਮ ਨਾਲ; ਰਤੀ, ਕਾਮਦੇਵ ਨਾਲ; ਸ੍ਵਾਹਾ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨਾਲ; ਵਰੁਣਾਨੀ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਾਲ; ਅਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ, ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਜੋੜ ਬੜੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਯਮ ਨੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਸਪਸ਼ਟ ਅਤੇ ਗਿਆਨਪੂਰਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ।