ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਠਹਿਰ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਸਤੋਤ੍ਰ ਰੂਪੀ ਰਾਜਾ ਨਾਲ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਸਤੋਤ੍ਰ ਰੂਪ ਰਾਜਾ ਦਿਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸੰਧੀਆਂ 'ਤੇ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਥਾਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਛੱਡ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੁਸਕੁਰਾਈ ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬੋਲੀ। ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਜੋ ਕੁਝ ਭੀ ਚਾਹੋ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਾਂਗੀ। ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਇੱਕ ਸੁਚਰਿਤ੍ਰ ਕੁੰਵਾਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਧਨ ਅਤੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਕਮਲਾ ਨਾਮ ਦੀ ਚਤੁਰ ਕੁੰਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧਦੀ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਰ ਦਯੁਮਤਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਬੀਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਤ੍ਯਵਾਨ, ਜੋ ਸੱਚ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵਿਲੱਖਣ ਘਟਿਤ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਵਿਤਰੀ, ਦੇਵ-ਵਿਧਾਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਥੇ ਗਈ। ਹੇ ਮੁਨਿ, ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਉਸ ਜੀਵਾਤਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਸੀ, ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੰਯਮ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇ। ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਇਹ ਮਾਨਵ ਸਰੀਰ ਫੜ ਕੇ ਕੋਈ ਵੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈਂ।" "ਕਿਰਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ, ਜੀਵ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਅਤੇ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਕੋਈ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਂ ਤਪਸਵੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਨੀਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਕੋਈ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਬਣਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਕੋਈ ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਦਰਖ਼ਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਜੀਵ ਜਾਂ ਕੀੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਕੋਈ ਰਾਖਸ਼ਸ ਜਾਂ ਕਿਨਨਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਕੋਈ ਭੂਤ ਜਾਂ ਪਿਸਾਚ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਕੋਈ ਦੈਤ, ਦਾਨਵ ਜਾਂ ਅਸੁਰ ਬਣਦਾ ਹੈ।" "ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਕੋਈ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਕੋਈ ਭਿਆਨਕ ਬਿਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵ ਨਰਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਉਹ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਚੰਦ੍ਰ-ਲੋਕ, ਅੱਗ-ਲੋਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਲੋਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਸਤ੍ਯ-ਲੋਕ ਤੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਤਾਲ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਲੋਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਵੈਕੁੰਠ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਗੋਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਕਈ ਕੋਟੀਆਂ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ, ਸੱਚਾਈ ਸਮੇਤ, ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਸ ਨੇ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਯਮਰਾਜ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨਾਰੀ ਬੋਲ ਪਈ।