ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਾਰਥ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਨੇ, ਮਾਲਾ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਪੀਣ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਪਦਾਰਥ ਚੰਦਨ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਧਾਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਪੂਣ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਭੇਟ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਹ ਪਾਣੀ ਦੁਰਵਾ ਘਾਸ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਸੁਗੰਧਤ ਆਂਵਲਾ ਤੇਲ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਹ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਮਲਯਾ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਤੇਲ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੀ ਚਮਕ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਤੇਲ ਸੁਗੰਧਤ ਪਦਾਰਥਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ, ਸ਼ੁਭ, ਮਨਭਾਵਨ ਅਤੇ ਦੇਵ-ਸੁਗੰਧ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਪਦਾਰਥ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੇਖਣ ਯੋਗ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਚਮਕ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਪਦਾਰਥ ਸੰਤੋਖ, ਪੋਸ਼ਣ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਾਨ ਦਾ ਪੱਤਾ, ਜੋ ਕੈਫਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਮਨਭਾਵਨ ਸੀ। ਇਹ ਪੱਤਾ ਠੰਢਾ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਬੁਝਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਸਭਾ ਦੀ ਚਮਕ ਵਧਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਪਦਾਰਥ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨ-ਧਾਣਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਧਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ, ਲਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਸਭ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜੋ ਸਭ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੇ। ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਖਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣੇ, ਬਹੁਤ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ। ਸ਼੍ਰਿੰਗਾਰ ਲਈ ਲਾਲ ਚੂਨ, ਜੋ ਮੱਥੇ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਗੰਢੇ ਹੋਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਢਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਸਭ ਪਦਾਰਥ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਉਸ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਵਿਦਿਆ-ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਮੰਤ੍ਰ, ਚੌਥੇ ਵਿਭਕਤੀ ਵਿੱਚ, 'ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮ' ਦੇ ਅੰਤ ਨਾਲ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ। 'ਸ਼੍ਰੀṃ, ਹ੍ਰੀṃ, ਕਲੀṃ, ਸਵਾਹਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੂੰ' – ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਦਾ ਰੂਪ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਪਾਠ ਨਾਲ, 'ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾ। ਹੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਸਦਾ ਪਿਆਰੀ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਹੈ। ਹੇ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਰੂਪ, ਸਰਵੋਤਮ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ।' ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਸਾੜਨ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਗ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਹਕ ਰਹੀ ਹੋ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ – ਸਰੀਰ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ – ਉਹ ਪਾਪ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਿਤਾ ਨੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ ਇਹ ਵਚਨ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਪਾਠ ਨਾਲ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਸ਼ੁਭ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਪਾਠ ਦਿਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਪੂਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਾਏਣ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਤੇਜ ਰਖਦੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਈ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਭ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਸੁਭਾਵਨ ਕੁਵਾਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਰਾਜੇ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਿਚੋਂ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਕਮਲਾ – ਜੋ ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ – ਜਨਮ ਲੈਈ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧਦੀ ਗਈ।