ਹਰ ਰੋਜ਼, ਦਿਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸੰਧੀਆਂ ’ਤੇ, ਇਹ ਕਰਮ ਨਿਰੰਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸੰਧਿਆ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਅਸ਼ੁੱਧ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪਹਿਲਾ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਬਾਅਦ ਵਾਲੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਅਯੋਗ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ ਤਿੰਨ ਸੰਧਿਆ ਕਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਤੀਰਥ ਅਸਥਾਨ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਦੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਸਦੇ ਪਿੰਡ-ਜਲ ਦੀ ਭੀ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਰਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਮੰਤਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸੰਧਿਆ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਿਵੇਦਨ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਘੁੰਮਦਾ ਜਾਂ ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮੁਰਦਿਆਂ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਪਤੀ ਜਾਂ ਮਾਲਿਕ ਹੈ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋ ਕੇ ਕਿਸੇ ਵੀਰ ਪੁਰਖ ਵਲੋਂ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਔਰਤ ਦੇ ਰਜੋਦਰਮ ਸਮੇਂ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋ ਕੇ ਕੁੜੀ ਜਾਂ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮੱਛੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਅਯੋਗ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਧੀ ਸਮਝਾਈ। ਫਿਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਉਪਰੰਤ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹੜਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ? ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੇਦ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਹੜੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ?" ਤਦ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਭਗਤਿ ਨਾਲ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਦਾ ਇਹ ਵਰਤ ਦੋ ਗੁਣਾ ਸੱਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੱਪੜੇ, ਜਨੇਊ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਗਣੇਸ਼, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ ਕਿ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਹ ਸੁਖ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ। ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰੀ ਅਤੇ ਵੇਦਿਕ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਰੱਖੋ। ਫਿਰ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਦੇ ਸੋਲਾਂ ਉਪਚਾਰ ਅਰਪਿਤ ਕਰੋ: ਆਸਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਪਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਸਨਾਨ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਉਂਜਨ। ਫਿਰ ਕੱਪੜਾ, ਗਹਣੇ, ਮਾਲਾ, ਸੁਗੰਧ, ਅਤੇ ਆਚਮਨ ਦਾ ਪਾਣੀ। ਇਹ ਸਭ ਚੰਦਨ, ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਣ। ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਅਤਿ ਪੁੰਨ ਦਾਇਕ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ, ਦੁਰਵਾ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ। ਸੁਗੰਧਤ ਆਂਵਲੇ ਦਾ ਤੇਲ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਲਯ ਪਰਬਤ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਗੰਧਤ ਪਦਾਰਥਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ, ਮਨਭਾਵਨ ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਸੁਗੰਧ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਐਸਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਉਸਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਚਮਕ ਆ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਸੰਤੋਖ, ਪੋਸ਼ਣ, ਆਨੰਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਾਨ ਦਾ ਪੱਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ ਤੇ ਮਨਭਾਵਨ ਹੈ, ਕਪੂਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਪੂਰਨ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੇਦ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।