ਨਾਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ فرمایا ਕਿ ਦੂਜੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਵਪਤੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਓ।" ਨਾਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" ਅਸ਼ਵਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਪ੍ਰਧਾਨ ਰਾਣੀ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਅਤੇ ਨਿਆਂਪ੍ਰਯ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਣੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਉੱਚੇ ਚਰਿੱਤਰ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਵਸੀਠ ਜੀ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਵਣ ਵਾਲੀ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ ਹੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਇਕ ਦਿਨ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਕਿ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸੀ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਉੱਥੇ ਪਰਾਸ਼ਰ ਰਿਸ਼ੀ ਆ ਗਏ। ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਦਸ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੋ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮਹੀਨੇ ਭਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਜਾਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮੋਖਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਹੋਰ ਜਾਪਾਂ ਨਾਲੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਰੱਖ ਕੇ ਜਾਪ ਕਰੇ। ਹੱਥ ਉੱਤੇ, ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਮੂਲ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੰਗੁਲੀ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੱਕ, ਜਾਪ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਜਾਂ, ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਮਾਲਾ ਬਣਾਕੇ, ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਪ ਕਰੋ। ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਗਾਂਏ ਦੇ ਪੀਲੇ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੋ, ਅਤੇ ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਓ। ਜਾਂ, ਪੰਚਗਵਯ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਲਗਾਤਾਰ ਇਕ ਲੱਖ ਜਾਪ ਕਰੋ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਦਿਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸੰਧਿਆ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਇਹ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੰਧਿਆ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਰਮ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਸੰਧਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਅਯੋਗ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸੰਧਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇਵਤੇ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਪਿਤਰ ਉਸ ਦੀ ਪਿੰਡ-ਤਰਨੀ ਜਾਂ ਜਲ-ਤਰਨੀ ਸਵੀਕਾਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਣੁ ਮੰਤ੍ਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਭੋਗ ਨ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਪਤੀ ਜਾਂ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੀਰੋ ਵੱਲੋਂ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਜਾਂ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਰਜੋਦਰਮ ਸਮੇਂ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁੜੀ ਜਾਂ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਹੋ ਕੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮੱਛੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਅਯੋਗ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪੂਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ? ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੇਦ ਮਾਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ?" ਨਾਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਚੌਦ੍ਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੌਦ੍ਹਵੀਂ ਦੇ ਵਰਤ ਦਾ ਫਲ ਦੋ ਸੱਤਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।