ਇਕ ਵਾਰ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਅਨੇਕ ਲੋਕ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਾਂ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਪਰ ਇਸ ਮਹਾਨ ਹਿਮਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਛੁੜੇ ਹੋਏ ਪਿਆਰੇ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬਿਮਾਰ ਮਨੁੱਖ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਹਿਮਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੁਣੋ। ਜੋ ਮੈਂ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਚਾਹੇ ਵਿਧੀਕ ਆਹਵਾਨ ਨਾ ਵੀ ਹੋਵੇ। ਤੁਲਸੀ—ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਸਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਅਤੇ ਮੋਹਕ—ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸਮਝਾਓ।" ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਕਿਵੇਂ ਸੁਣੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ? ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਦੂਜੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਤਿਹਾਸਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਅਸ਼ਵਪਤੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।" ਨਾਰਦ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰੋ।" ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਿਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" ਅਸ਼ਵਪਤੀ ਦੀ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਨੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਿਆ। ਪਰ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਰਾਣੀ ਦੇ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਹੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਦੇਹ-ਰਹਿਤ ਸੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਥੇ ਪਰਾਸ਼ਰ ਆਏ। ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਦਸ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਹੀਨੇ ਭਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਜਾਪ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਦਵਿਜ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਸਥਿਰ ਕਰਕੇ ਜਾਪ ਕਰੇ। ਜਾਪ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੱਥ 'ਤੇ, ਅੰਗੂਠੇ ਦੀ ਜੜ ਤੋਂ ਚੋਟੀ ਤੱਕ ਹੈ। ਜਾਂ, ਰਾਜਾ, ਰੋਸਰੀ ਬਣਾਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਪ ਕਰੋ। ਗਊ ਦੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਰੋਸਰੀ ਨੂੰ ਲਪੇਟੋ, ਅਤੇ ਗਾਯਤਰੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਓ। ਜਾਂ, ਪੰਚਗਵਿਆ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਰੋਸਰੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਲਗਾਤਾਰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਜਾਪ ਕਰੋ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਦਿਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸੰਧੀਆਂ 'ਤੇ ਇਹ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਦੇਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਰਮ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਵਿਧੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਖਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਅਯੋਗ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਤਿੰਨ ਸੰਧਿਆ ਕਰਮ ਜੀਵਨ ਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਥਾਂ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿੰਡ-ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਦਵਿਜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵਿਸ਼ਨੁ ਮੰਤਰ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਸੰਧਿਆ ਕਰਮ ਦੀ ਉਦੇਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਭੋਗ ਦਿੱਤਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ, ਜੋ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭੱਜਦੇ, ਜਾਂ ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਦੀ ਚਿਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਅਯੋਗ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਜਾਪ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਅਤੇ ਸੰਧਿਆ ਕਰਮ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਬੜੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ।