ਹਰਿ ਨੇ ਉਸ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਾਣ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਤਮ-ਸਨਮਾਨ ਵਿਚ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਭਾਰਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਰਿ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਵਿ्णੁ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ ਕਿ, "ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇਂਗੀਂ।" ਵਿ्णੁ ਦੇ ਇਸ ਵਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਈ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਗੰਗਾ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਹੇ ਨਾਰਦ। ਉਹ ਸੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਅਠ ਨਾਮਾਂ ਵਾਲੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਅਤੇ ਇਸ ਹਿਮਨ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਜਨਮ ਦਿਹਾੜਾ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦਿਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵਿ्णੁ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਮੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੀਮਾਰ ਮਨੁੱਖ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭਾਵੇਂ ਆਵਾਹਨ ਨਾ ਵੀ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੁਲਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਸਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਹੈ। ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਤੁਲ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਵੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮੁਨਿ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੱਥੇ ਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਮੌਕੇ 'ਤੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਉ।" "ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਅਤੇ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ?" ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਦੂਜੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਈ। ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਅਸ਼ਵਪਤੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।" ਨਾਰਦ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉਹ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਦੱਸੋ।" ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।" ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁੱਖ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਅਤੇ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਣੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਨਾ ਹੀ ਰਾਣੀ ਨੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਿੰਤਿਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸਮਝਾਇਆ। ਉਥੇ ਹੀ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਯਮ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰੀ। ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਦੇਹ ਰਹਿਤ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਘੜੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਪਰਾਸ਼ਰ ਆਏ। ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਵਾਰ ਜਾਪ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੌ ਵਾਰ ਜਾਪ ਕਰੇ। ਜਾਪ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮੋਖਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਮੱਥਾ ਝੁਕਾ ਕੇ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਸਥਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਜਾਪ ਕਰੇ। ਇਹ ਜਾਪ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ ਕਿ ਹੱਥ ਉੱਤੇ, ਅੰਗੂਠੇ ਦੀ ਜੜ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੰਗੁਲੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੱਕ ਜਾਪ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਜਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਾਲਾ ਬਣਾਕੇ, ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਗਉਮਾਤਾ ਦੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਗਿਆਤ੍ਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਪੰਜ ਗਵਯਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ਿ, ਲਗਾਤਾਰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਜਾਪ ਪੂਰੇ ਕਰੋ।