ਨਾਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹਰਿ, ਜੋ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਇਸ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਉਹੀ ਤੁਲਸੀ ਹੈ ਜੋ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹੀ ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਤੋ ਅਨੇਕ ਜਗਤ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜਿਸ ਤੋ ਸਿਰਫ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਣ ਤੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹੀ ਮਹਾਂ ਦੇਵੀ ਦਾ ਕੋਈ ਤੁਲ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਦੁਤੀ ਹੈ। ਤੁਲਸੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸਰੂਪ, ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰੀਤਮ ਤੇ ਪਤਿਵਰਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵ੍ਰਿੰਦਾ, ਜੋ ਮਾਣ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਆਪਮਾਨ ਨਾਲ ਰੋਂਦੀ ਸੀ। ਭਾਰਤੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਹਰਿ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਵੇਂਗੀ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਵਰ ਨਾਲ ਉਹ ਦੇਵੀ ਪੂਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਗੰਗਾ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਵ੍ਰਿੰਦਾ, ਜੋ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਜਗਤ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੁੱਲ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਠ ਨਾਮ ਅਤੇ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨਮ ਦਿਹਾੜਾ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਿਨ, ਜਗਤ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਵਿਛੁੜ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਬੀਮਾਰ ਹਨ, ਉਹ ਰੋਗ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਮੋਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹੁਣ ਕਹਿਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਆਵਾਹਨ ਨਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੁਲਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸਰੂਪ, ਪਤਿਵਰਤਾ, ਪੂਜਨੀਯ ਤੇ ਮੋਹਕ ਹੈ। ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਸ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਗਤ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਿਆਨ, ਪੂਜਾ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਨ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀ ਕਥਾ ਵੀ ਸਮਝਾਉ।" ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਸੁਣੀ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਹੋਈ। ਨਾਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਦੂਜੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਅਤੇ ਫਿਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਸ਼ਵਪਤੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਉਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ, "ਸਾਵਿਤਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਪੂਜਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।" ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਿਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਆਦਰਸ਼ ਪਤਨੀ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਣੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਗੁਣਵਾਨ ਸੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਆਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਰਾਣੀ ਨੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਿੰਤਤ ਵੇਖ, ਤਸੱਲੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਉੱਥੇ ਹੀ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਦੇਹ-ਰਹਿਤ ਸੀ।