ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਸਮਿਆਂ ‘ਚ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਵਿ্ণੁ ਜੀ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤુલਸੀ ਦਾ ਪੱਤਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਤુલਸੀ ਦਾ ਪੱਤਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਮੀਨ ‘ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਵਿ্ণੁ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤુલਸੀ ਦੇਵੀ, ਸਦਾ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਰਮਣ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਨਦੀ ਦੀ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਤੂੰ ਆਪ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਮੈਂ ਖੁਦ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗੰਡਕੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਉੱਥੇ ਵਜ੍ਰ-ਕੇੜੇ ਅਤੇ ਹੀਰੇ ਵਾਂਗ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਕੀੜੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਇਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ, ਚਾਰ ਪਹੀਏ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਕੁਝ ਇਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ, ਚਾਰ ਪਹੀਏ, ਤੇ ਨਵੇਂ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਦੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਚਾਰ ਪਹੀਏ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਖੁਰ ਦੀ ਛਾਪ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਹਨ। ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਛੋਟੇ, ਦੋ ਪਹੀਏ, ਨਵੇਂ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਛੋਟੇ, ਦੋ ਪਹੀਏ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਗੋਲ ਆਕਾਰ ਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਕੁਝ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਗੋਲ, ਦੋ ਪਹੀਏ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਹਨ। ਕੁਝ ਵਿਚਕਾਰਲੇ, ਸੱਤ ਪਹੀਏ, ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਸਟਿਕ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਮੋਟੇ, ਦੋ ਜਾਂ ਸੱਤ ਪਹੀਏ, ਤੇ ਨਵੇਂ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਚੱਕਰ-ਆਕਾਰ ਦੇ, ਦੋ ਪਹੀਏ, ਲਾਭ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ, ਤੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਰੋਸ਼ਨ ਹਨ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਇਕ ਪਹੀਏ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚੱਕਰ ਹੈ, ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਦੇ ਮੂੰਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਦੋ ਪਹੀਏ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਦੋ ਪਹੀਏ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਕੁਝ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਦੋ ਪਹੀਏ ਵਾਲੇ, ਸਮਤਲ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਲਾਭ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਹਨ। ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਸੁਖਮ ਚੱਕਰ ਵਾਲਾ, ਨਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਪਹੀਏ, ਇੱਕ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਵਧੇਰੇ ਹੈ। ਅਨਿਰੁੱਧ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦਾ, ਗੋਲ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹਰੀ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਪਾਪ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਆਦਿ, ਉਹ ਸਭ ਉੱਥੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਛਤਰੀ ਦੇ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ ਸ਼ਿਲਾ ਰਾਜਯੋਗ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗੋਲ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਵਿਗੜੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਗਰੀਬੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੀਲਾਪਣ ਨੁਕਸਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਵਰਤ, ਦਾਨ, ਸਥਾਪਨਾ, ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਮੂਹ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦীক্ষਿਤ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਪੁੰਨ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਉਸਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨੂੰ ਤਰਸਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਚਾਰੇ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪਾਵਨ ਜਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਦੀ ਆਸ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਣਗਿਣਤ ਭੌਤਿਕ ਤੱਤ ਵੀ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਪਾਪ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਆਦਿ, ਉਹ ਸਭ ਉੱਥੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦਾ ਜਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।