ਇਹ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਲੋਕ ਗੰਡਕੀ ਨਦੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਜੋ ਗੁੱਛਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਪੱਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਹੋਵੇ, ਧਰਤੀ ਹੋਵੇ, ਪਾਤਾਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੈਕੁੰਠ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਥਾਂ, ਮੇਰੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੱਤੇ-ਫੁੱਲ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਵਿਰਜਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਰਸ ਨ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਮਾਧਵੀ, ਕੇਤਕੀ, ਕੁੰਦ, ਮਲਿਕਾ ਅਤੇ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਤુલਸੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ—ਇਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਲ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਹਰੀ ਨੂੰ ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਇੱਥੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਤુલਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਜੇ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤુલਸੀ ਪਾਣੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਸਦਾ ਤੁਲਸੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਤੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਤੁਲਸੀ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੁਲਸੀ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਵਡਭਾਗੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਹੀਂ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਜਾਂ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਸੌਂਹ ਝੂਠੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਦਾ ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਪਾਣੀ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਲਾਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਨਮਾਸੀ, ਅਮਾਵਸ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਸਮੇਂ, ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜੇ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਪੱਤਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ ਪਰ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਦਾ ਕਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੀੜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਗੰਡਕੀ ਨਦੀ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਆਪ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗੀ। ਮੈਂ ਆਪ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਗੰਡਕੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਉਥੇ, ਵਜਰ-ਕੀੜੇ ਤੇ ਕੀੜੇ, ਜੋ ਹੀਰੇ ਵਰਗੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਦੇ ਇਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ, ਚਾਰ ਚੱਕਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਕੁਝ ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ, ਚਾਰ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਬਰਸਾਤੀ ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਦੇ ਦੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਚਾਰ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਖੁਰ ਦੀ ਛਾਪ ਹੈ। ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਛੋਟੇ ਹਨ, ਦੋ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਬਰਸਾਤੀ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਛੋਟੇ ਹਨ, ਦੋ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਤੇ ਗੋਲ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਕੁਝ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੇ ਗੋਲ ਹਨ, ਦੋ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਹਨ। ਕੁਝ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੇ ਸੱਤ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਛਤਰੀ ਤੇ ਦੰਡ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ ਹਨ। ਕੁਝ ਮੋਟੇ ਹਨ, ਦੋ ਜਾਂ ਸੱਤ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਬਰਸਾਤੀ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਪਹੀਆ-ਆਕਾਰ ਦੇ ਹਨ, ਦੋ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਇੱਕ ਚੱਕਰ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚੱਕਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਦੇ ਮੂੰਹ ਬਹੁਤ ਚੌੜੇ ਹਨ, ਦੋ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬੜੇ ਭਿਆਨਕ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ, ਦਰੱਖਤ, ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮਹਾਨ ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹਨ।