ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਆਕੁਲ ਸਤ੍ਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸਮੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਲ ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਪੂਰਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ-ਹਿਰਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਦਇਆ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਬੁਰੀਆਈ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤ੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਦੀ ਦਇਆ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਵੀ ਪਿਘਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰੇ ਲਈ, ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸਤ੍ਰੀ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਇਹ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਨਦੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੰਡਕੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਤੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਫੁੱਲ ਤੇ ਪੱਤੇ, ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ, ਪਾਤਾਲ ਅਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ, ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਵਿਰਜਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ-ਸਥਲ ਤੇ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ, ਮਾਧਵੀ, ਕੇਤਕੀ, ਕੁੰਦ, ਮੱਲਿਕਾ ਅਤੇ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਤુલਸੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵੀ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਹੈ।" "ਜੋ ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ ਨੂੰ ਅਜੇਹੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਹਜ਼ਾਰ ਘੜਿਆਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤુલਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਦਾ ਪਾਣੀ ਜੇ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤુલਸੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤુલਸੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਤੁਲਸੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਹੀਂ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਜਾਂ ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ... ਜੋ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਇਕ ਬੂੰਦ ਪਾਣੀ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—" "ਪੂਰਨਿਮਾ, ਅਮਾਵੱਸ, ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਵੇਲੇ, ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਸਮੇਂ, ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੇ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਪੱਤਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ ਫਿਰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੀਰਥ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਕਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੇਡੇਗੀ। ਜੋ ਨਦੀ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਆਪ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗੀ।" "ਅਤੇ ਮੈਂ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਗੰਡਕੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੇੜੇ ਰਹਾਂਗਾ। ਉੱਥੇ ਵਜ੍ਰ-ਕੀੜੇ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਕੀੜੇ ਹੋਣਗੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਵਜ੍ਰ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਉਹ ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ, ਚਾਰ ਚੱਕਰ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹੋਣਗੇ। ਉਹ ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ, ਚਾਰ ਚੱਕਰ, ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਵਰਖਾ ਦੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਤਪ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਸਦਾ-ਸਦਾ ਲਈ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਕਰ ਦਿਤਾ।