ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਪੂਰੇ ਕਰੁਣਾਦੀ ਸਾਗਰ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤ ਹੋਈ?" ਉਸ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ, ਹਸ ਪਏ। ਸ੍ਰੀ ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੋਹਣੀਏ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।" ਫਿਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਵਾਸਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਵਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਲਿਆ; ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੋ?" ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਖੋਹ ਲਈ ਗਈ ਹੈ, ਜਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣਾ ਪਵੇਗਾ।" ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮੋਹਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ: ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ, ਅਤਸ਼ੀਨ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਦਸ ਲੱਖ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਬਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਉਲਾਹਣਾ ਦਿੱਤਾ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦਇਆ ਨਹੀਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਲ ਪਥਰ ਵਰਗਾ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਪਥਰ ਵਰਗੇ ਹੋ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਦੀ ਕਮੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਰੁਣਾਦੀ ਸਾਗਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਭਟਕ ਗਏ ਹਨ।" "ਤੁਸੀਂ ਚਲਾਕ ਹੋ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਮਹਿਲਾ, ਸ੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਦੀ ਦਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਾਵ ਆ ਗਿਆ। ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰੇ ਲਈ, ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੇ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਤਕ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ।" "ਤੈਨੂੰ ਮਹਿਲਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਵਾਸਨਾ ਵਾਲਾ ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਕਰਮ ਤੋਂ ਨਤੀਜਾ ਆਇਆ।" "ਫਿਰ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ।" "ਇਹ ਸਰੀਰ ਗੰਡਕੀ ਨਦੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।" "ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਵਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਰੁੱਖ ਬਣ ਗਿਆ।" "ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਫੁੱਲ ਤੇ ਪੱਤੇ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ," "ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ, ਪਾਤਾਲ, ਅਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ," "ਗੋਲੋਕ, ਵਿਰਜਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਰਾਸ ਮੰਡਲ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ," "ਮਾਧਵੀ, ਕੇਤਕੀ, ਕੁੰਦ, ਮੱਲਿਕਾ, ਮਾਲਤੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ," "ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵਿੱਚ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿਤ੍ਰ," "ਉਥੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਾਸ ਹੈ।" "ਜੋ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਵਿਤ੍ਰ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦীক্ষਾ ਲੈਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।" "ਹਰੀ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਘੜਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ, ਐਸਾ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।" "ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ," "ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਜੇ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਮਿਲ ਜਾਵੇ," "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੁਲਸੀ ਪਾਣੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ," "ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਲਸੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ," "ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ," "ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ," "ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਲੈ ਕੇ, ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ," "ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ—" "ਜੋ ਮੌਤ ਵੇਲੇ, ਤੁਲਸੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—" "ਪੂਰਨਿਮਾ, ਅਮਾਵਸ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗਤੀ-ਬਦਲਾਅ ਸਮੇਂ—" ਇਹ ਸਭ ਅਤਿ ਪਵਿਤ੍ਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਫਲ ਤੇ ਮਹਿਮਾ, ਤੁਲਸੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ।