ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਤੁਲਸੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਦੀ ਕਵਚ ਲੈ ਲਈ। ਉਹ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਡੌਲ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਧਰਮਣੀ ਤੁਲਸੀ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਾ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਘਰ ਆਏ। ਆਪਣਾ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਰਤਨ-ਜੜੀ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ—"ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਏ।" ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਾਰੇ ਕਰਦੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਛਾ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦੀ ਲਹਿਰ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਦੱਸੋ, ਇਹ ਜਿੱਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ?" ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਹਰੀ ਮੁਸਕਰਾਏ। ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਿਆ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਸ਼ਿਵਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਨੇ ਰਾਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੋ?'" ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਜਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣਾ ਪਵੇਗਾ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਯਤਨ ਦੇ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਨਮੋਹਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ—ਕਾਲੀ ਘਟਾ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ। ਉਹ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਕੰਧਰਪਾਂ ਤੋਂ ਵਧਕੇ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਤੁਲਸੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਨਹੀਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਲ ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਪੱਥਰ ਵਰਗੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ। ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਚਾਲਾਕ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਧਰਮਣੀ ਤੁਲਸੀ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਦੀ ਦਇਆ ਦੇਖ ਕੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਹਰੀ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਵੀ ਪਿਘਲ ਗਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਤੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਘੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਨਾਰੀ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਭੋਗ ਕਰਕੇ ਉਸ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਿਆ। ਹੁਣ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਣਗੇ। ਤੇਰਾ ਇਹ ਸਰੀਰ ਗੰਡਕੀ ਨਦੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗੀ। ਤੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਗੁੱਚਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਫੁੱਲ ਤੇ ਪੱਤੇ, ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ, ਪਾਤਾਲ, ਵੈਕੁੰਠ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਵੀਰਜਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਰਸ ਨ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ, ਮਾਧਵੀ, ਕੇਤਕੀ, ਕੁੰਦ, ਮੱਲਿਕਾ, ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਹਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੁਲਸੀ, ਉੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ।" "ਜੋ ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝੋ ਕਿ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਹਰੀ ਨੂੰ ਉਤਨਾ ਆਨੰਦ ਹਜ਼ਾਰ ਘੜਿਆਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਜਿੰਨਾ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ ਨੇ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।