ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਵਿਮਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫ ਰਹੀ ਔਰਤ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਲਹੂ ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸਾਰੇ ਘਟਨਾਕ੍ਰਮ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਵੀ ਲੜਾਈ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦਸ ਲੱਖ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਬਚੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਉਸ ਰਾਜਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਗਏ। ਸੰਖਚੂੜ ਨੇ ਜਦੋਂ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਤੋਂ ਉਤਰ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਅਤੇ ਸੰਖਚੂੜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲੰਮਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਦੋਵੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਸੌ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਦੈਤਿਆ ਉੱਭਰੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਇੱਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਆਏ। ਉਸ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਵੇ।” ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਪਵਾਸੀ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਪਿਆਸਾ ਅਤੇ ਪੀੜਤ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਅਤੇ ਦਇਆ ਭਾਵ ਨਾਲ 'ਓਮ' ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉੱਤਮ ਕਵਚ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਨੇ ਸੰਖਚੂੜ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੁਲਸੀ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਦੈਤਿਆ ਲਈ ਹਰਿ ਦਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਵਿਚਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਇਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਅਨੇਕਾਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਲਯ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ। ਇਹ ਚਕ੍ਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਹਜ਼ਾਰ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਚੌੜਾਈ ਸੌ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਇਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਆਪਣੇ ਇਲਾਹੀ ਖੇਡ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲਈ ਆਇਆ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਦੈਤਿਆ ਤੇ ਆ ਵੱਜਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਦਲ ਕੇ ਇਕ ਗੋਪਾਲਕ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਇਲਾਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਅਨੇਕਾਂ ਗੋਪਾਲਕਾਂ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਧਾ ਤੇ ਮਾਧਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ। ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਦ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਸੰਖਚੂੜ ਦੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਢਾਂਚੇ ਨੂੰ ਚਕਨਾਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਲੂਣ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਸੰਖਚੂੜ ਦਾ ਰੂਪ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉੱਤਮ ਸਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੋਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਜਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਖਚੂੜ ਦਾ ਰੂਪ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਿਵਾਏ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਰੂਪ ਤੋਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧਾਰਾ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ। ਉਥੇ ਸਦਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਸਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੁਭਤਾ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਡਰ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਵੈ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਗਏ। ਉਥੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਲਸੀ ਕਿਹੜੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।