ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਰਾਜਾ ਜੀਵੰਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਛੂਹ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਮੌਤ। ਉਸ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲੱਖ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਪਰ ਇੱਕ ਤਿੱਖੇ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਹਰ ਤਾਕਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ; ਕਾਲੀ, ਜੋ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੋਸ਼ਤ ਨਾਲ ਉਹਨੂੰ ਵੱਜੀ। ਕਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਰਥ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਰਥਵਾਹਕ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਜਿਆ। ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਕਾਲੀ ਨੇ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਦੈਤਿਆ ਦਰਦ ਨਾਲ ਥਰਥਰਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਹੱਥੋਂ-ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਲੜਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਨੇ ਦੇਵੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਰਮਣੀਯ ਵਿਹੰਗਮ ਰਥ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੰਨੋਹਰ ਦਿਸਦਾ ਸੀ। ਕਾਲੀ ਨੇ ਭਾਰੀ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਖੂਨ ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਹੁਣ ਵੀ, ਲੱਖ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਏ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੀ। ਇਥੇ ਨਾਰਾਯਣ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਹੰਗਮ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੀਆ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸੌ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆ ਉਭਰੇ। ਤਦ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਇੱਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਜੋ ਵੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਇੱਕ ਉਪਵਾਸੀ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਪਿਆਸੇ ਅਤੇ ਪੀੜਤ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਦਯਾਲੂਤਾ ਨਾਲ 'ਓਮ' ਅਖਰ ਉਚਾਰਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਕਵਚ (ਕਵਚ) ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਸ਼ੰਭੂ (ਸ਼ਿਵ) ਨੇ ਦੈਤਿਆ ਲਈ ਹਰੀ ਦਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਚੋਟੀ ਨਾਰਾਯਣ ਦੁਆਰਾ, ਵਿਚਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੁਆਰਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਕਈ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਦੀ ਜਵਾਲਾ। ਉਹ ਚਕ੍ਰ ਵਾਂਗ ਬਰਾਬਰ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਲੰਬਾ, ਇੱਕ ਸੌ ਹੱਥ ਚੌੜਾ, ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਖੇਡ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਿਆ ਉੱਤੇ ਪਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ—ਇੱਕ ਗਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਬਣ ਕੇ। ਉਹ ਅਨੇਕਾਂ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਧਾ ਤੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲਿਆ।