ਕਾਲੀ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਕ ਰਹੀ ਅਗ્નੇਯ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਅਤਿ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਤੀਬਰ ਵਰੁਣ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਾਲੀ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਸਤਰ ਫੈਂਕਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਚੰਡ ਸੀ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰਵਕਤਾ ਨਾਲ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਉਹ ਅਸਤਰ ਉੱਚੇ ਆਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਸਨ। ਫਿਰ, ਕਾਲੀ ਨੇ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰਵਕਤਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਜੰਗ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੀਖੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਉਸ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਇਹ ਅਸਤਰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਮਨ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਅਵਾਜ਼ ਆਈ। ਉਹ ਅਵਾਜ਼ ਆਈ ਕਿ ਜਦ ਤੱਕ ਹਰੀ ਦਾ ਕਵਚ ਉਸਦੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਨ ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨ ਮੌਤ—ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦਾ ਵਰ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਪਰ ਦੈਤ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ, ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ। ਕਾਲੀ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮੁੱਕ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਦੈਤ ਦਾ ਰਥ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ। ਆਪਣੀ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਕਾਲੀ ਨੇ ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਨੂੰ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਦੈਤ ਦਰਦ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਿਆ ਤੇ ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਹੱਥੋਂ-ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਲੜਿਆ, ਸਗੋਂ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਲਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਮੰਨਦਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਫਿਰ ਦੈਤ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨ, ਜੋ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਬੜਾ ਮਨਮੋਹਕ ਸੀ, ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ। ਕਾਲੀ ਨੇ ਭਾਰੀ ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸੁਣਾਇਆ। ਹੁਣ ਵੀ, ਲੱਖਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਬਚੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ, ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਤੋਂ ਉਤਰੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਅਤੇ ਦੈਤ ਵਿਚ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਜੰਗ ਚੱਲੀ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੌ ਬੜੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਦੈਤ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਏ। ਉਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਤੂੰ ਸਭ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਪਵਾਸੀ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਪਿਆਸਾ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ 'ਓਮ' ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕਵਚ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੁਲਸੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਦੈਤ ਦੀ ਖਾਤਰ ਹਰੀ ਦਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਰਾਇਣ ਵਲੋਂ, ਵਿਚਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਸਸ਼ਕਤ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ।