ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ’ਚ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤ ਰਣਭੂਮੀ ਵਿਚ ਟਕਰਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਵਰੁਣ ਨੇ ਚੰਚਲ ਕਲਵਿੰਗਕਾ ਅਤੇ ਸਮੀਰਣਾ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ। ਜਯੰਤਾ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਜਦਕਿ ਵਸੂਆਂ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਧਰਮ ਨੇ ਧਨੁਰਧਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਨੇ ਮੰਡੂਕਾਖ੍ਸ਼ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਵਾ ਨੇ ਪਲਾਸ਼ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਦਿਤਿਆ ਉੱਚਤਮ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਹਾਮਾਰੀ ਨੇ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਪ੍ਰਲਯ ਵਿੱਚ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੇ ਮुनਿ, ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਲੜਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਆਪਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਟਿਆ ਰਿਹਾ। ਜਦਕਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਅਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਭੱਜ ਗਏ, ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੈਣਿਕਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸੌ ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਨੀਆਂ ਦੇ ਦਲਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਡਾਲਿਆ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਭਰੀ ਹੋਈ ਇੱਕ ਦੇਵੀ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਖੂਨ ਦੇ ਸੌ ਖਰਪਰ ਪੀ ਲਏ। ਸਕੰਦੇ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਦਾਨਵ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਕੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਭੱਜ ਪਏ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪర్వਾ, ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ, ਡੰਭ ਅਤੇ ਵਿਕੰਕਣ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ। ਕਾਲੀ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਾਰਤਿਕੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰ ਵੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਕਾਲੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਲ ਵਧੀ ਅਤੇ ਸ਼ੇਰਨਾਦ ਕਰਕੇ ਡਰਾਉਣੀ ਹਾਸੀ ਹੰਝੀ। ਉਸਦੇ ਨੁਕੀਲੇ ਦੰਦ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੋਸ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਕੌਤਰੀ ਨੇ ਮਧੁ ਪੀ ਲਿਆ। ਜਦ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੇ ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਕਾਲੀ ਨੇ ਅਗਨਿਆਸਤ੍ਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਪ੍ਰਲਯ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਚਲਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵਰੁਣਾਸਤ੍ਰ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਤੀਬਰ ਸੀ, ਵਰਤਿਆ। ਫਿਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰਾਸਤ੍ਰ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਕਦਾ ਸੀ, ਚਲਾਇਆ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਰਾਇਣਾਸਤ੍ਰ ਚਲਾਇਆ। ਉਹ ਅਸਤਰ ਉੱਚੇ ਉਠਿਆ, ਸੰਸਾਰਕ ਪ੍ਰਲਯ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰ ਪੂਵਕ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤ੍ਰ ਚਲਾਇਆ। ਬ੍ਰਹਮਾਸਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਨੁਕੀਲੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਉਸ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਅਸਤਰ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਿਰਦੇਹੀ ਵਾਣੀ ਗੂੰਜੀ ਕਿ ਜਦ ਤੱਕ ਹਰੀ ਦੀ ਕਵਚ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਛੂਹ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਮੌਤ—ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਵਰ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਪਰ ਦੈਤ ਨੇ ਤੀਖੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਰਾਜਾ, ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ। ਕਾਲੀ, ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸਦਾ ਰਥ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ। ਆਪਣੀ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਕਾਲੀ ਨੇ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਦੈਤ ਦਰਦ ਨਾਲ ਲਰਜ਼ਿਆ ਅਤੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਹੱਥੋਂ-ਹੱਥ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਸਗੋਂ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕੋਈ ਅਸਤਰ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਚਲਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਮੰਨਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਇਹ ਮਹਾਨ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਆਏ।