ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਗਿਆਨ-ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਾਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉੱਚਤਮ ਮੰਤਰ ਆਦਿ ਬਖ਼ਸ਼ੇ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਧੀ, ਤੂੰ ਉੱਚਤਮ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾ ਵੀ ਦਿੱਤੀ। ਸੌਤੀ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਚਰਬੀ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਿਰਜਣ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਅੱਠ ਮੁੱਖ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਪਹਾੜ ਬਣਾਏ—ਉਹ ਹਨ ਸੁਮੇਰੂ, ਕੈਲਾਸ, ਮਲਯ ਤੇ ਹਿਮਾਲਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਰਚੀਆਂ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਹਨ: ਲੂਣ ਵਾਲਾ, ਗੰਨੇ ਦੇ ਰਸ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਰਾਬ ਵਾਲਾ, ਘਿਉਂ ਵਾਲਾ, ਦਹੀਂ ਵਾਲਾ, ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ। ਇਸ ਕਮਲ-ਆਕਾਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪ ਬਣਾਏ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੁਣ ਉਸ ਦੀਵਪ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੇਰੂ ਦੇ ਅੱਠ ਚੋਟਿਆਂ ਉੱਤੇ ਅੱਠ ਨਗਰ ਬਣਾਏ। ਐਨੰਤ ਦੇ ਅਧਾਰ ਉੱਤੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਇੱਕ ਨਗਰ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਭੂਲੋਕ, ਭੁਵਰਲੋਕ, ਤੇ ਬੜੀ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸਵਰਲੋਕ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਚੋਟੀ ਦੇ ਸਿਖਰ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਹੈ, ਜੋ ਬੁਢਾਪੇ ਆਦਿ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਸੱਤ ਪਾਤਾਲ ਬਣਾਏ—ਅਤਲ, ਵਿਤਲ, ਸੁਤਲ, ਅਤੇ ਤਲਾਤਲ ਆਦਿਕ। ਇਹ ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪ, ਸੱਤ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਸੱਤ ਪਾਤਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਣਗਿਣਤ ਸੰਸਾਰ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਹਨ। ਹਰ ਇਕ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹਨ। ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵੈਕੁੰਠ, ਸ਼ਿਵਲੋਕ ਤੇ ਗੋਲੋਕ ਹਨ, ਪਰ ਗੋਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਸੌਤੀ ਜੀ ਫਿਰ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਾਮ-ਭਾਵ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਕਾਮੁਕੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੌਂਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਤੇ ਬੜੀ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਗਰਭ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਧਾਰਿਆ। ਉਸ ਗਰਭ ਤੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਸੰਕਲਪ ਜਨਮੇ—ਨਿਆਂ, ਵਿਆਕਰਨ ਆਦਿ। ਛੇ ਰਾਗ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲਯਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਸਾਲ, ਮਹੀਨਾ, ਰੁੱਤ, ਤਿਥੀ, ਅਤੇ ਦੰਡ, ਖਸ਼ਣ ਆਦਿ ਸਮੇਂ ਦੇ ਭਾਗ, ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਪੋਸ਼ਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ, ਬੁੱਧੀ, ਜਿੱਤ ਤੇ ਵਿਜੈ, ਇਹ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਸ਼ਠੀ, ਜੋ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਚੇਸਤਾਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਜਨਮੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਦਮਾ ਤੇ ਵਰਾਹ—ਇਹ ਤਿੰਨੋ ਤਿੰਨ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਲਯ, ਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਕਨਿਆ, ਇਹ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਧਾਤਾ ਦੇ ਪਿੱਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਅਧਰਮ ਜਨਮਿਆ। ਧਾਤਾ ਦੇ ਨਾਭੀ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਕਰੀਗਰਾਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਹਨ। ਫਿਰ, ਧਾਤਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਕੁੜੇ-ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ—ਸਨਕ, ਸਨੰਦ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਸਨਾਤਨ। ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਬੱਚਾ ਜਨਮਿਆ। ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਜੋ ਬੀਜ-ਸਰੂਪ ਸੀ, ਉਹ ਸੀ ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਮਨੂ। ਉਹ ਮਨੂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਧਾਤ੍ਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਟਿਕ ਗਿਆ।