ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ, ਡਰ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਗਏ। ਪਹਾੜ, ਸੱਪ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਭੱਜ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਾਰਤਿਕੇਯ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੇਠ ਛੁਪ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਟਾ ਬੱਦਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਕੰਦਾ ਦੇ ਭਾਰੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਰੱਖਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਮੋਰ ਨੂੰ ਵੀ ਖੰਡ-ਖੰਡ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਸਕੰਦਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੋਸ਼ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਗਨਿਭੂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ, ਪਹਾੜ, ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟੇ। ਗੁਹਾ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਸਵਾਰੀ, ਰਥੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਮੋਹਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਕੇ ਯੁੱਧ ਰਚਿਆ। ਰਾਜਾ ਫਿਰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੁੜ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਤਾਂ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕੀ ਜੋ ਸੌ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਉਹ ਭਾਲਾ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ। ਉਸ ਭਾਲੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਮਹਾਂਬਲੀ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਖੁਦ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਾਰਵਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਡੰਭਾ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਲੜੀ। ਕੁਬੇਰ ਨੇ ਕਾਲਕੇਯਾ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ। ਵਰੁਣ ਨੇ ਚਲਾਕ ਕਲਾਵਿੰਗਕਾ ਅਤੇ ਸਮੀਰਣ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਜਯੰਤ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਵਸੂਆਂ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਧਰਮ ਨੇ ਧਨੁਰਧਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਨੇ ਮੰਡੂਕਾਖ਼ਸ਼ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਵ ਨੇ ਪਲਾਸ਼ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਆਦਿਤਿਆ ਨੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ੌਰਯ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਮਹਾਮਾਰੀ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਪ੍ਰਲਯਕਾਰੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਭ ਸੈਨਾਵਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਲੜਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਹੇ ਮুনি, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਿਰੰਤਰ ਲੜਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਸੋਨੇ-ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ। ਯੁੱਧ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਖ਼ਮੀ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਕਸ਼ੌਹਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੌ ਟੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਮਹਿਲਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਾਲੀ, ਕਹਿਰ ਨਾਲ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀ ਗਈ—ਇੱਕ ਸੌ ਖਰਪਰਾ। ਸਕੰਦਾ ਦੀ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਦਾਨਵ ਜਖ਼ਮੀ ਹੋ ਕੇ ਵਿਖਰ ਗਏ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਾਰਵਾ, ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ, ਡੰਭਾ ਅਤੇ ਵਿਕੰਕਨਾ ਵੀ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਕਾਲੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਅਤੇ ਕਿਨਰ ਵੀ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ। ਕਾਲੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਗਈ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੱਜੀ। ਉਸ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਹਾਸੀ ਕੀਤੀ। ਭਿਆਨਕ ਦੰਦ ਤੇ ਕਹਿਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਕੌਤਰੀ ਨੇ ਮੱਧੂ ਪੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਨੇ ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।