ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੁਣ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਭਗਤ ਲਈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੀ ਲੋਕ, ਏਸ਼ਵਰਤਾ, ਰੂਪ, ਨੇੜਤਾ ਜਾਂ ਏਕਤਾ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਅਸਲੀ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀਆਂ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਨੇ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪਦਵੀ ਜਾਂ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਮਣਿਆ ਸਮਝਿਆ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਭਗਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ-ਫਿਰਣ ਦਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਲਾਭ? ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਰਹਿ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨਾਂ 'ਚ ਹੀ ਰਹਿਣ। ਜੋ ਕੁਝ ਪਾਪ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਵੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਵੀ—ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਹਾਪ੍ਰਲਯ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਵੀ ਲੀਨਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨ, ਬੁੱਧੀ, ਤਪ ਅਤੇ ਯਾਦਾਸ਼ਤ, ਇਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਟਲ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਧਰਮ ਸਦਾ ਸੱਚ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਕਲੀ ਦਾ ਇੱਕ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘਟ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਪਰ ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਘੱਟ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਬਚਪਨ ਵੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਓਹਲੇ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੀ ਰਾਤ ਚੰਨ ਚੌਂਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ—ਉਹ ਹਰ ਦਿਨ ਘਟਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਵੀਂ ਅਮਾਵੱਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਰ ਦਿਨ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ ਮੁੜ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਹੂ ਦੀ ਛਾਇਆ, ਮਾੜਾ ਮੌਸਮ ਜਾਂ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਚੰਨ ਮੁਰਝਾਇਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਚੰਨ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਰੌਣਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਗਾ; ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਜੀਵ ਜਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦੀ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਮੌਤ ਦਾ ਜਿੱਤੂ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਅਨੇਕਾਂ ਪ੍ਰਲਯ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ ਵੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਇੱਕ ਦੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਗੁਣ ਸਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਰਚਨਹਾਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆਕਰਤਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਲਈ ਕਾਲ-ਅਗਨੀ ਵਜੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਮੌਤ ਦਾ ਜਿੱਤੂ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇਸ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਨਿਡਰ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਆਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬਾਤ ਖਤਮ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਲਾਹਣਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਸੰਖਚੂੜ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਫਿਰ ਵੀ, ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ—ਮੇਰੀ ਅਰਜ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਬਚਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਧੋਖਾਧੜੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਦੱਸੇ ਹਨ।" "ਆਖਰ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਸੀ? ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੀ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਦੀ ਖੇਡ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਲੜਾਈ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਚੱਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡਾ ਯਾਤਰਾ ਵਿਅਰਥ ਰਹੇਗੀ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਲਾਜ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।" ਸੰਖਚੂੜ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਹੱਸ ਪਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹਾਰ ਵਿਚ ਕਿਹੜੀ ਵੱਡੀ ਲਾਜ ਜਾਂ ਉਪਾਲੰਭ ਹੈ? ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਅਤੇ ਮਧੂ-ਕੈਟਭ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਨਾਲ ਵੀ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨ, ਨਾਸ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸੱਚਾਈ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ, ਅਤੇ ਦੇਵ-ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈਆਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਖੇਡ ਵਜੋਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ।