ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਭੀ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਨਿਵਾਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਕਲੀ, ਸਕੰਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ। ਉਥੇ, ਉਹ ਸਭ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਬੜੀ ਠੰਢੀ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ। ਸ੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮਰੀਚੀ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਸੀ, ਬੜਾ ਹੀ ਨੇਕ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਿਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਦਾਨੁ ਇੱਕ ਸੀ, ਜੋ ਨੇਕ ਸੀ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਾਧੂ ਹੋਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਉੱਚਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਤ੍ਰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ। ਹੁਣ, ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੋ ਲੋਕ, ਇਕੋ ਦੌਲਤ, ਇਕੋ ਰੂਪ, ਨੇੜਤਾ ਜਾਂ ਏਕਤਾ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਵੀ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਲਈ ਮਹੱਤਵਹੀਣ ਸੀ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਮਰਤਾ। ਤੂੰ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ-ਫਿਰਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਰਹਿਣ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ, ਜਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਗੁਆਉਣ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੁਪਤ ਹੋਣਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਲਯ ਵੇਲੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ, ਬੁੱਧੀ, ਤਪस्या ਅਤੇ ਯਾਦ—ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਸਥਾਨ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਸਦਾ ਸੱਚ ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਤੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਕਲੀ ਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘਟ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤੇ ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵਧਦਾ ਜਾਂ ਘਟਦਾ ਹੈ। ਬਚਪਨ ਵੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਮੋਟੇ ਬੱਦਲ ਹੋਣ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਛਿੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੀ ਰਾਤ ਚੰਨਦੀ ਰੌਣਕ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਦਿਨ-ਬ-ਦਿਨ ਘਟਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਹੂ ਦਾ ਗ੍ਰਹਿਣ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਮੋਟੇ ਬੱਦਲ ਹੋਣ, ਚੰਨ ਮਲਿਨ ਦਿੱਖਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਚੰਨ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਰੌਣਕ ਪਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਗਾ; ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਛਬਿ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਰਦੇ ਤੇ ਮੁੜ ਉਪਜਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਮੌਤ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਣਗਿਣਤ ਪ੍ਰਲਯ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਪੁਰੁਸ਼ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਇਕ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਗੁਣ ਸਦਾ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਦੁਆਰਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸ੍ਰਿਜਨਹਾਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਰਖਿਆਕਾਰ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਲਈ ਕਾਲ-ਅਗਨਿ ਵਜੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਮੌਤ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਨਿਡਰ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਬਚਨ ਕਿਹਾ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਫਿਰ ਭੀ, ਇੱਕ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ—ਮੇਰੀ ਅਰਜ਼। ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਿਰਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।