ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਖਾਰੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਸਦਾ ਹੀ ਸੁਭਾਗਣੀ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਸ਼ਰਾਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈ। ਇਥੇ ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਆਇਆ ਅਤੇ ਚੰਦਰਸ਼ੇਖਰ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਥਾਂ ਉਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਚੰਦਰਸ਼ੇਖਰ ਨੇ ਯੋਗ ਦੀ ਮੂਦਰਾ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇ ਭਾਲਾ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਬੱਘੇ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਮ ਦਿੱਖ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ, ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ ਸਨ, ਤੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਨੂੰ ਜਨੇਊ ਵਾਂਗ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਗੌਰੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੌਖੇ ਹੀ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦਇਆਲੂ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੀ ਹਨ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਬੀਜ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਹਨ। ਸਭ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਨੇ ਭੀ ਭਾਵ ਭਰ ਕੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ। ਕਾਲੀ, ਸਕੰਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ, ਉਹ ਸਭ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਨੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ। ਸ੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਰੀਚੀ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਬੜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉਤਪੱਤੀ ਦੇ ਕਰਤਾ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦਾਨੂ ਸੀ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉੱਚਾ ਮੰਤਰ ਜਪਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਹੁਣ, ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੀ ਲੋਕ, ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਰੂਪ, ਨੇੜਤਾ ਜਾਂ ਏਕਤਾ ਵਾਲੀ ਅਵਸਥਾ ਵੀ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਮਾਮੂਲੀ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਰਹਿ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ। ਜੋ ਵੀ ਪਾਪ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਹੋਣ—ਅਤੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਗੁਆਚਣ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ—ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਅੰਤ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਲੈ ਹੁੰਦਾ, ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ, ਬੁੱਧੀ, ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਯਾਦਸ਼ਤ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਰਾ ਧਰਮ ਸਦਾ ਸੱਚ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਭਾਗ ਕਲੀ ਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਾਸ ਹੋਇਆ। ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਜੋ ਚਮਕ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਜੇਹੀ ਜੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਚਪਨ ਵੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਛੁਪ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਹੋਣ। ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੰਦਰਮਾ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਹਰ ਰੋਜ਼ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਘਟਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅਮਾਵੱਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ ਮੁੜ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਹੂ ਦੀ ਛਾਇਆ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਮੌਸਮ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਹੋਣ, ਚੰਦਰਮਾ ਮਲਿਨ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ, ਚੰਦਰਮਾ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਲੈ ਲਵੇਗਾ; ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਜੋ ਚਮਕ ਸੀ, ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਚਲ ਚੀਜ਼ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਕ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸਤਰੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ।