ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਸਦਾ ਹੀ ਜਿੱਤ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਕਦੇ ਹਰਾਏ ਨਹੀਂ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਵਿਛੌਣ ਤੋਂ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮ ਮੁਹੂਰਤ ਵਿੱਚ ਉੱਠੇ। ਆਪਣੀ ਰਾਤ ਦੀ ਆਰਾਮਗਾਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਨੇਕ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਨਿਯਮਤ ਰੁਤੀਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹਨੇ ਦੈਨੀਕ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਕੋਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ, ਉੱਤਮ ਮੋਤੀ, ਲਾਲ, ਹੀਰੇ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕਪੜੇ ਸਨ। ਹਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮੋਤੀ ਹੋਣ, ਲਾਲ ਜਾਂ ਹੀਰੇ, ਸਭ ਉਸ ਕੋਲ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਸ ਕੋਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਗਾਂਵਾਂ ਵੀ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਸ਼ਹਿਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਅਨੇਕ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ, ਬੇਹਿਸਾਬ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਹਨ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ। ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ ਇਕ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ। ਉਸ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ ਅਤੇ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸਨ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਇਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਫੌਜ ਬਣਾਈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ। ਉਸ ਨੇ ਤੀਹ ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਨੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਜਥਾ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਪੁਸ਼ਪਭਦ੍ਰਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਭਾਗਾ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਵਟਵ੍ਰਿਖ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਗਿਆ। ਇਹ ਥਾਂ ਭਾਰਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਪਿਲਾ ਜੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਸਥਾਨ ਸੀ। ਸ੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਦੇ ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਦੇ ਦੱਖਣ, ਇਥੇ ਸਦਾ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਪੁਸ਼ਪਭਦ੍ਰਾ ਦਰਿਆ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਸਦਾ ਸੁਭਾਗਾ ਸੀ। ਸ਼ਰਾਵਤੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਸੀ। ਇਸ ਥਾਂ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਯੋਗ ਅਸਨ ਵਿੱਚ, ਹੱਥ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਅਤੇ ਭਾਲਾ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਵਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ, ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਜਨੇਊ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਂਤ, ਗੌਰੀ ਪਤੀ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰ ਸਨ। ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਕ੍ਰਿਪਾਵਾਨ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਨ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਬੀਜ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਸਭ ਨੇ, ਭਾਵ ਭਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ। ਕਲੀ, ਸਕੰਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਤਿੰਨੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ। ਉਥੇ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ। ਸ੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਰੀਚੀ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਸੀ। ਕਸ਼੍ਯਪਾ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੇਕ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਜਨਕ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਦਾਨੂ ਸੀ, ਜੋ ਨੇਕ ਸੀ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ।