ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਜੋ ਅਤਿ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੰਧਰੀ ਕਮਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪ ਵੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜਗਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਉਹ ਪਰਮ ਤੱਤ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਛਣਿਕ ਸਮਝ ਕੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇਕਾਂਤ ਵਿਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਸਰੀਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਪਿਆਰਾ ਮੰਨਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ। ਦੋਵੇਂ ਸੋਹਣੇ, ਅਲੰਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਆਨੰਦਮਈ ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋਏ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਬੋਲ ਬੋਲਦੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਾਨ ਖੁਆਉਂਦੇ, ਬੜੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਚੌਰੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਦੇ ਰਹੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਮਾਤ ਨਹੀਂ ਖਾਦੀ। ਫਿਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਵਿਛੌਣ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੁਹੂਰਤ ਵਿੱਚ ਉੱਠ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਾਤ ਦੀ ਆਰਾਮ ਸਥਲੀ ਛੱਡੀ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਜਲ ਨਾਲ ਇਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਨਿਤ ਕਰਮ ਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਕੋਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਤਨ, ਹੀਰੇ, ਮੋਤੀ, ਲਾਲ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ-ਅਭੂਸ਼ਣ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਿਲਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ। ਉਸ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ ਖਜ਼ਾਨੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਸ਼ਹਿਰ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਪ੍ਰਜਾ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਵਾਹਨ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ। ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਉਹਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ ਤੇ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸਨ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਬੇਅੰਤ ਫੌਜ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ-ਯੋਧਾ। ਉਸ ਨੇ ਤੀਹ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀਆਂ ਫੌਜ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਪੁਸ਼ਪਭਦਰਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਿੱਥੇ ਅਮਰ ਵਟਵ੍ਰਿੱਛ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਗਿਆ। ਇਹ ਥਾਂ ਕਪਿਲ ਜੀ ਦੀ ਤਪੋਭੂਮੀ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਸੀ। ਇਹ ਥਾਂ ਸ੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਦੇ ਉੱਤਰ ਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਪੁਸ਼ਪਭਦਰਾ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਲੂਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਸਦਾ ਸੁਭਾਗਣ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਰਾਵਤੀ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਸ਼ੰਖਚੂਡ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਚੰਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਯੋਗਮੁਦਰਾ ਵਿੱਚ, ਹਸਤੀ ਹੋਈ ਮੋਮ ਬੋਲੀ ਤੇ ਹੱਥ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇ ਸ਼ੂਲ ਸੀ, ਵਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖ, ਪੰਜ ਮੂੰਹ ਤੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਜਨੈਊ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਗੌਰੀ ਪਿਆਰਾ, ਮੋਹਕ ਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਦਇਆਲੂ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਵਰਸਾਉਂਦਾ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਲੀਨ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਬੀਜ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਆਨੰਦ, ਤੇ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਹੈ।