ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਆਪਣੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਭੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿਕਾ ਆਦਿ ਹੈ। ਉਸੇ ਨੇ ਹੀ ਰਚਨਾ, ਰਖਿਆ ਤੇ ਸੰਹਾਰ—ਇਹ ਤਿੰਨੋਂ ਕੰਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਰਚਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਘਾਸ ਦੇ ਤਿੰਨੇ ਤੱਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੱਚੇ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ—ਰਾਧਾ ਦੇ ਪਤੀ—ਜੋ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੀ ਭਗਤੀ ਕਰੋ। ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਪਾਣੀ ਰਚਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੀ ਟਿਕਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹੀ ਹਵਾ ਲਗਾਤਾਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਪਲ, ਇੰਦਰ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੌਤ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ। ਮੌਤ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਧਰਮਰਾਜ ਦਾ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਭੀ ਨਾਸਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲਵੋ। ਅਸੀਂ ਕੌਣ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਭਾਗ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲਾਇਆ ਸੀ? ਜੋ ਮੂਰਖ ਹਨ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਨਾਰਾਇਣ—ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ—ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲੇ ਸੀ। ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ। ਉੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੋਗੇ ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੇਖਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਉਥੇ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਵਾਂ, ਸੁਣੋ ਪਿਆਰੀਏ। ਤੁਸੀਂ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰੋਗੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੁਸੀਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਪ੍ਰੇਮਪਿਆਰੀਏ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਖੱਟ 'ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਤੀ। ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਵਤੀਆਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ—ਜੋ ਨਾਰੀ ਵਿੱਚ ਰਤਨ ਸੀ—ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਰੋਂਦੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ, ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ—ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਕੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਗਾਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਪਰਮ ਵਸਤੂ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਸਭ ਕੁਝ ਬੜੀ ਛਿਨਭੰਗੁਰ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਮੋਹ-ਮੂੜ੍ਹ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਸਰੀਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰਾ ਮੰਨਿਆ, ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਵਾਂਗ। ਦੋਵੇਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਆਨੰਦਮਈ ਮਿਲਾਪ 'ਚ ਅਡੋਲ, ਬੜੇ ਮਨੋਹਰ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਖਿੜਦੇ ਹੋਏ, ਸੁਹਣੇ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਬੋਲ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਾਨ ਖਿਲਾਉਂਦੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੌਰੀਆਂ ਹਿਲਾਉਂਦੇ। ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਬੜੀ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਰਸ ਭਰੇ ਵਿਹਾਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਦੋਵੇਂ ਕਦੇ ਭੀ ਮਾਤ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬ੍ਰਾਹਮ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਸੁੰਦਰ ਖੱਟ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਾਤ ਦਾ ਆਰਾਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਨਿਯਮਿਤ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਚਾਹਿਤੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਕੋਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਤਨ, ਉੱਤਮ ਜਹਿਰਾਤ, ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਸੋਨਾ ਸੀ। ਜੋ ਵੀ ਅਨਮੋਲ ਰਤਨ ਸੀ—ਮੋਤੀ, ਲਾਲ ਜਾਂ ਹੀਰੇ—ਸਭ ਉਸ ਕੋਲ ਸੀ। ਉਸ ਕੋਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵੀ ਸਨ। ਉਸ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ ਖਜਾਨੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਸ਼ਹਿਰ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।