ਜਦੋਂ ਦੂਤ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੀਰ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੇ ਜੰਗ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ। ਉਸ ਦੀ ਗਲ੍ਹ, ਹੋਠ ਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਬਚਾ ਲਵੋ।" ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ। ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹਿਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਮਨ ਸਦਾ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਜਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਤੁਲਸੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸ਼ੁਭਤਾ, ਆਨੰਦ, ਸੁਖ, ਦੁੱਖ, ਡਰ, ਸੋਗ, ਅਸ਼ੁਭਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਟਾਹਣੀਆਂ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹੀ ਪੱਕਦੇ ਹਨ। ਜੀਵ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹੀ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਰਚਨਾ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਖਿਆ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿਕ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ। ਉਹੀ ਰਚਨਾ, ਰਖਿਆ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਓਹ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਚਿੱਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਰਚਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਸ ਦੇ ਤਿੰਨੇ ਤਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਸੱਚੇ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ—ਰਾਧਾ ਦੇ ਪਤੀ—ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।" "ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੀ ਥਾਮਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹਵਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਪਲ ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੌਤ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦੀ ਹੈ। ਮੌਤ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਯਮ ਦੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ। ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸੰਹਾਰ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ।" "ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਇਹ ਕੌਣ ਸੀ ਕਿਸਮਤ ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲਾਇਆ? ਜੋ ਅਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਾਰਾਇਣ, ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗੀ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤਪ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਸੀ। ਵਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗੀ। ਉੱਥੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਵੇਖਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਵੀ ਉੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਪਿਆਰੀਏ, ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ। ਤੂੰ, ਇਸ ਦੇਹ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰੇਂਗੀ।" "ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤੂੰ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗੀ; ਪਿਆਰੀਏ, ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੁਲਸੀ ਸੁੰਦਰ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਰਚੇ ਹੋਏ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਈ। ਹੀਰੇ ਦੀਆਂ ਦੀਵਤੀਆਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਰਤਨ-ਸਮਾਨ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ। ਜਿਸ ਦੀ ਕਮਰ ਪਤਲੀ ਸੀ, ਜੋ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਜਾਗ ਪਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿਵ੍ਯ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਪਰਮ ਚੀਜ਼ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਬੜੀ ਛਣਿਕਤਾ ਸਮਝ ਕੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਮੋਹ-ਮੂਠ ਹੋ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਇੰਝ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਸਰੀਰ ਵਾਂਗ, ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰੀ ਮੰਨਿਆ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਸਮਝਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਸੁੰਦਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਆਨੰਦਮਈ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਨਿਸ਼ਚਲ, ਬਹੁਤ ਮਨੋਹਰ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਸੁੰਦਰ, ਦਿਵ੍ਯ ਬੋਲ ਬੋਲਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਾਨ ਖਿਲਾਉਂਦੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਚਿੱਟੇ ਚੌਵਰਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਠੰਢ ਪਾਉਂਦੇ।