ਧਰਮ, ਸ਼ਨੀ, ਈਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਕਾਮਦੇਵ—all these great beings stood in attendance. ਉਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਲਾਲ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਉਸਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਅਰਪਣ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਇੱਕ ਗੋਲ ਖੋਪੜੀ ਸੀ, ਜੋ ਗਹਿਰੀ ਤੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਉਚਾਈ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ, ਤੀਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਕੋਲ ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਸਤਰ, ਵਾਰੁਣ ਅਸਤਰ, ਅਗਨਿ ਅਸਤਰ ਅਤੇ ਸਰਪ-ਪਾਸ਼ ਵੀ ਸਨ। ਪਾਰਜਨਯ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ, ਜ੍ਰੰਭਣ, ਪਾਰਵਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਦੈਵੀ ਅਸਤਰ, ਸੌਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਭੰਡਾਰ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਤੀਹ ਮਿਲੀਅਨ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੀ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨਾਲ, ਸਕੰਦ ਨੇ ਚੰਦਰਸ਼ੇਖਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਦੂਤ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਬਲੀ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੇ—ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ—ਉਸਦਾ ਗਲਾ, ਹੋਠ ਅਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਏ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਬਚਾ ਲਓ।" ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਆਨੰਦ ਤੂੰ ਭੋਗ।" "ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਡੋਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਜਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੰਗਲ, ਸੁਖ, ਆਨੰਦ, ਦੁੱਖ, ਡਰ, ਸ਼ੋਕ ਤੇ ਅਮੰਗਲ—ਇਹ ਸਭ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਸ਼ਾਖਾਂ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪੱਕਦੇ ਤੇ ਪੂਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੀਵ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਪਜਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹੀ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿਕਾ ਮੂਲ ਹੈ; ਰਚਨਾ, ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਉਹ ਸਦਾ ਪੂਰੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਇਛਾ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਇਕ ਘਾਸ ਦੀ ਪਤੀ ਤੱਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਰਤ੍ਰਿਮ ਹੈ। ਤੂੰ ਸੱਚੇ, ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ—ਰਾਧਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਉਹ ਜਲ ਵਿਚੋਂ ਜਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਲ ਨਾਲ ਹੀ ਜਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਲਗਾਤਾਰ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਪਲ, ਇੰਦਰ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੌਤ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਮੌਤ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਯਮ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ। ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ, ਜੋ ਸੰਘਾਰਕ ਦਾ ਵੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। "ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਭਾਗ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਮਿਲਾਇਆ?" "ਅਗਿਆਨੀ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੇ ਵਿਪਤੀ ਵਿੱਚ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।" "ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਾਰਾਇਣ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗੀ।" "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਸੀ।" "ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗੀ।" "ਉਥੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਵੇਖਾਂਗਾ।" "ਮੈਂ ਉਥੇ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ; ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਕਿਉਂ ਹੋਵਾ, ਸੁਣ ਪ੍ਰिये। ਤੂੰ, ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੈਵੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ," "ਉਸ ਸਮੇਂ, ਤੂੰ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗੀ; ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਪ੍ਰੀਤਮ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸੁਖ ਨਾਲ ਸੌਂ ਗਈ। ਮੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਵਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਨਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ, ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਸੁੰਦਰ ਸਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।